Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

ΑΓΙΟΝ ΒΑΠΤΙΣΜΑ

ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΛΕΥΚΑΔΟΣ Ἰεραποστολικόν, ἐποικοδομητικόν, ἀντιαιρετικόν και ενημερωτικόν φυλλάδιον ΤΕΥΧΟΣ 1 Ιούλιος 2016 ΠΕΡΙ ΑΓΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ (Ἁγίου Τύχωνος τοῦ Ζάντονσκ) «Ὁ πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται» (Μάρκ. 16, 16). Αὐτόν τό λόγο τόν εἶπε ὁ Σωτήρας μας, γιά νά μᾶς ἐνισχύσει καί νά μᾶς παρηγορήσει. Τί πιό παρήγορο γιά τήν πιστή καί βαπτισμένη ψυχή ἀπ’ αὐτά τά λόγια, πού ὑπόσχονται αἰώνια σωτηρία; Δόξα τῷ Θεῷ ἀγαπητοί χριστιανοί, πού κι ἐμεῖς πιστεύουμε στό Εὐαγγέλιο καί φωτιστήκαμε μέ τό ἅγιο Βάπτισμα. Ἀξίζει γι’ αὐτό νά δοῦμε τή δύναμή Του, νά ἐξετάσουμε τί ἤμασταν πρίν βαπτιστοῦμε καί τί γίναμε μετά τό Βάπτισμα, κι ἔτσι νά λάβουμε μεγάλη παρηγοριά. Μέ τό ἅγιο Βάπτισμα λυτρωθήκαμε ἀπ’ ὅλα τά δεινά καί λάβαμε μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ τήν πραγματική μακαριότητα. Πρίν βαπτιστοῦμε ἤμασταν πολύ μακριά ἀπό τόν Θεό· μέ τό Βάπτισμα Τόν πλησιάσαμε. Πρίν βαπτιστοῦμε ἤμασταν ἐχθροί του Θεοῦ· μέ τό Βάπτισμα συμφιλιωθήκαμε μαζί Του κι Ἐκεῖνος μ’ ἐμᾶς. Πρίν ἀπό τό Βάπτισμα ἤμασταν «τέκνα ὀργῆς»· ἀλλά μέ τό Βάπτισμα γίναμε σκεύη Θείου ἐλέους. Πρίν ἀπό τό Βάπτισμα ἤμασταν τά σκοτεινά παιδιά τοῦ διαβόλου· μετά γίναμε φωτεινά παιδιά τοῦ Θεοῦ. Πρίν βαπτιστοῦμε ἤμασταν ἀχρεῖοι ἀπό τίς ἁμαρτίες· μέ τό Βάπτισμα πλυθήκαμε, φωτιστήκαμε καί δικαιωθήκαμε. Πρίν ἀπό τό Βάπτισμα ἤμασταν «ἀπολωλότες»· μετά γίναμε «σεσωσμένοι». Πρίν τό Βάπτισμα ἦταν κλειστές γιά μᾶς οἱ πόρτες πρός τήν αἰώνια ζωή καί τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν· μετά ἄνοιξαν καί εἰσέρχονται ἐλεύθερα ὅσοι φύλαξαν τή χάρη τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Αὐτές καί πολλές ἄλλες Θεῖες εὐλογίες παίρνουμε μέ τό Βάπτισμα. Καί τίς παίρνουμε χωρίς νά τό ἀξίζουμε, ἀπό μόνη τή φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ –γιατί τί μπορεῖ ν’ ἀξίζει ὁ «ἀπολωλώς»; Δόξα στήν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, δόξα στή φιλανθρωπία Του, δόξα στήν εὐσπλαχνία Του, δόξα στίς χάριτές Του! «Εἴη τό ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπό τοῦ νῦν καί ἕως τοῦ αἰῶνος» (ψαλμ. 112, 2). Ὅλο αὐτό τό πλούσιο ἔλεος τοῦ Θεοῦ τό ἔχει πληρώσει γιά μᾶς ὁ μονογενής Του Υἱός, ὁ Σωτήρας μας Ἰησοῦς Χριστός· τό πλήρωσε μέ τό πολύτιμο αἷμα Του καί τό θάνατό Του. Ἀγαπητοί χριστιανοί, ἄς ἐξετάζουμε τόν ἑαυτό μας: Ἄραγε πολιτευόμαστε ἀντάξια τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος; Γιά νά μή μᾶς γίνει τό ἴδιο τό Βάπτισμα «εἰς κατάκριμα» τή φοβερή μέρα τῆς Κρίσεως τοῦ Χριστοῦ, ὁπότε θά κριθοῦν κάθε λόγος καί σκέψη καί πράξη μας. «Ἀπαρνήσεις καί ὑποσχέσεις» Τό ἅγιο Βάπτισμα εἶναι ἡ πόρτα, ἀπ’ ὅπου οἱ βαπτισμένοι εἰσέρχονται στήν Ἐκκλησία καί γίνονται «συμπολῖται τῶν ἁγίων καί οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ» (Ἐφεσ. 2, 19). Αὐτό ὅμως δέν γίνεται ἔτσι ἁπλά, ἀλλά μετά ἀπό ὁρισμένες ἀπαρνήσεις καί ὑποσχέσεις, πού δίνουμε πρίν ἀπό τό Βάπτισμα. Α) Ἀπαρνηθήκαμε τότε τό σατανᾶ καί ὅλα τά πονηρά ἔργα του. Ὁ σατανᾶς εἶναι τό κακό καί πονηρό πνεῦμα. Ἀπό τόν Θεό πλάστηκε ἀγαθός, ἀλλά μαζί μέ τούς ὁμόφρονές του ἀπομακρύνθηκε ἀπ’ Αὐτόν, κι ἔτσι ἀπό φωτεινός ἔγινε σκοτεινός καί ἀπό ἀγαθός κακός καί πονηρός. Τά ἔργα του εἶναι εἰδωλολατρία, ὑπερηφάνεια, ἀπάτη, ψέμα, κολακεία, πονηρία, ζήλεια, φθόνος, κλοπή, μοιχεία, ἀσωτία, κάθε αἰσχρότητα, συκοφαντία, βλασφημία καί γενικά κάθε ἁμαρτία, ἀφοῦ αὐτός εἶναι ὁ ἐφευρέτης τῆς ἁμαρτίας. Αὐτό λοιπόν τό ἀκάθαρτο πνεῦμα καί ὅλα τά πονηρά του ἔργα ἀπαρνιόμαστε πρίν ἀπό τό βάπτισμα. Α) Ἀπαρνηθήκαμε κάθε ματαιότητα, τήν ὑπερηφάνεια καί τίς ἀνέσεις τοῦ σύγχρονου κόσμου, σάν ἀναγεννημένοι καί καλεσμένοι στήν αἰώνια ζωή. Γ) Ὑποσχεθήκαμε νά ὑπηρετοῦμε μέ πίστη καί εἰλικρίνεια τόν Χριστό, τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, μαζί μέ τόν Πατέρα καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, καί ν΄ ἀκολουθήσουμε τά ἴχνη Του. Δ) Μ’ αὐτόν τόν τρόπο ἔγινε διαθήκη (συμφωνία) ἀνάμεσα σ’ ἐμᾶς καί στόν Θεό: Ἐμεῖς ἀπαρνηθήκαμε τό σατανᾶ καί ὑποσχεθήκαμε νά ὑπηρετοῦμε τόν Θεό καί νά Τοῦ εἴμαστε πιστοί· καί ὁ Θεός μᾶς δέχεται στό ὕψιστο ἔλεός Του, μᾶς ὑπόσχεται τήν κληρονομία τῆς αἰώνιας ζωῆς καί βασιλείας, καί καταρρυπωμένους ἀπό τήν ἁμαρτία, μέ τό λουτρό τοῦ Βαπτίσματος μᾶς ἀπολούζει, μᾶς ἁγιάζει καί μᾶς δικαιώνει, ὅπως τονίζει στόν κάθε βαπτιζόμενο ὁ ἱερέας: «Ἐδικαιώθης, ἐφωτίσθης, ἡγιάσθης, ἀπελούσθης». *** Ἀγαπητοί χριστιανοί, ἄς θυμηθοῦμε τίς ἀπαρνήσεις καί τίς ὑποσχέσεις αὐτές καί ἄς ἀναρωτηθοῦμε ἄν τίς τηροῦμε. Γιατί εἶναι βαρύ καί ἐπικίνδυνο νά ψεύδεται κανείς στόν Θεό. Ἄς ἐξετάσουμε λοιπόν μήπως κανένας μας ἐπέστρεψε στό σατανᾶ καί ἀρνήθηκε τόν Χριστό. Σέ ποιά μερίδα βρισκόμαστε ἄραγε; Στοῦ σατανᾶ ἤ στοῦ Χριστοῦ; Ὅποιου τό θέλημα ἐκτελεῖ κανείς, σ’ αὐτόν εἶναι δοῦλος, σ’ αὐτόν καί ἀνήκει. Ἀρνεῖται τόν Χριστό ὄχι μόνο ὅποιος ἀρνεῖται τό ἅγιο ὄνομά Του καί δέν Τόν ὁμολογεῖ ὡς Υἱό τοῦ Θεοῦ καί Σωτήρα του, ἀλλά καί ὅποιος ἀσυνείδητα καί χωρίς φόβο παραβαίνει τίς ἅγιες ἐντολές Του. Αὐτή εἶναι ἀποστολική διδασκαλία, γιατί ὁ Ἀπόστολος παρατηρεῖ: «Θεόν ὁμολογοῦσιν εἰδέναι, τοῖς δέ ἔργοις ἀρνοῦνται» (Τίτ. 1, 16). Βλέπεις ὅτι ὄχι μόνο μέ τά χείλη, ἀλλά καί μέ τά ἔργα ἀρνοῦνται οἱ ἄνθρωποι τόν Θεό; Ἀσωτεύει κάποιος καί μοιχεύει; Ἀρνεῖται τόν Χριστό. Ὀργίζεται ἄλλος κατά τοῦ πλησίον του καί ζητάει εὐκαιρία νά τόν βλάψει; Ἔχει ἀποκοπεῖ ἀπό τόν Χριστό. Ἐξαπατάει ὁ τρίτος καί ξεγελάει τόν ἀδελφό του; Ἤδη δέν εἶναι μέ τόν Χριστό. Μέ ὅλα αὐτά ὁ ἄνθρωπος ὑποτάσσεται στόν ἐχθρό. Ἔτσι δέν τηρεῖ τίς ὑποσχέσεις πού ἔδωσε, ἀλλά ψεύδεται στόν Θεό. Ἄς ρωτήσουμε, ἀγαπητοί, τή συνείδησή μας σέ ποιά μερίδα ἀνήκουμε: Τοῦ Χριστοῦ ἤ τοῦ ἐχθροῦ Του, τοῦ ἀγαθοῦ ἤ τοῦ κακοῦ, τῶν σωζομένων ἤ τῶν ἀπολλυμένων; Ὅποιος δέν εἶναι μαζί μέ τόν Χριστό, εἶναι ἐχθρός τοῦ Χριστοῦ, καθώς τό βεβαιώνει ὁ ἴδιος: «Ὁ μή ὤν μέτ’ ἐμοῦ κάτ’ ἐμοῦ ἐστι»» (Ματθ. 12, 30). Ἀδελφοί μου, ἄς προσέξουμε νά εἴμαστε μέ τόν Χριστό σ’ αὐτόν τόν κόσμο, ὅπως ὑποσχεθήκαμε λίγο πρίν ἀπό τό Βάπτισμά μας. Ἄν θά εἴμαστε ἐδῶ μαζί μέ τόν Χριστό, θά εἴμαστε καί στόν μέλλοντα αἰῶνα μαζί Του, κατά τήν ἀψευδῆ Του ὑπόσχεση: «Ὅπου εἰμί ἐγώ, ἐκεῖ καί ὁ διάκονος ὁ ἐμός ἐσται» ( Ἰω. 12, 26). Ἄς Τόν ὑπηρετήσουμε ἐδῶ σάν βασιλιᾶ μας καί Θεό, γιά νά μᾶς ἀναγνωρίσει τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως σάν ὑπηρέτες Του, νά μᾶς συγκαταριθμήσει μέ τούς πιστούς δούλους Του καί νά μᾶς ἀνοίξει τήν πόρτα τῆς αἰώνιας χαρᾶς. Ἀπό τό βιβλίο «Πορεία πρός τόν οὐρανό», ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗ Ο Αγιοι Απόστολοι Λευκάδος ενημέρωσε την κατάστασή του. ΠΕΡΙ ΘΕΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ «Ασφαλώς κρατούμεν, μηδένα βαπτίζεσθαι δύνασθαι εξω της καθολικής εκκλησίας˙ ενός όντος βαπτίσματος καί εν μόνη τή καθολική εκκλησία υπάρχοντος˙ …όθεν ου δύναται χρίσμα τό παράπαν παρά τοις αιρετικοίς είναι». Ο λόγος είναι προφανής : «παρά δε τοις αιρετικοίς, οπού εκκλησία ουκ εστίν, αδύνατον αμαρτημάτων άφεσιν λαβείν» καί «ού γάρ δύναται εν μέρει υπερισχύειν˙ ει ηδυνήθη βαπτίσαι, ίσχυσε καί Άγιον Πνεύμα δούναι˙ ει ουκ ηδυνήθη, ότι έξω ων, Πνεύμα Άγιον ουκ έχει, ου δύναται τον ερχόμενον βαπτίσαι, ενός όντος του Βαπτίσματος καί ενός όντος του Αγίου Πνεύματος καί μιάς εκκλησίας υπό Χριστού του Κυρίου ημών επάνω Πέτρου του Αποστόλου αρχήθεν λέγοντος της ενότητος τεθεμελιωμένης˙ καί διά τούτο τά ύπ’ αυτών γινόμενα ψευδή καί κενά υπάρχοντα, πάντα εστίν αδόκιμα». Δηλ. με ασφάλεια κρατάμε την παράδοση ότι κανείς δεν μπορεί να βαπτίζει ή να βαπτίζεται εκτός της Καθολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Γιατί ένα βάπτισμα υπάρχει και αυτό βρίσκεται μόνο στην Καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Γι’αυτό δεν μπορεί να υπάρχει χρίσμα στους αιρετικούς». Ο λόγος είναι προφανής : «Στους αιρετικούς, που δεν είναι εκκλησία, είναι αδύνατον να λάβει κάποιος άφεση αμαρτιών. Αν μπορεί ο αιρετικός να βαπτίσει, μπορεί να δώσει και το Άγιον Πνεύμα. Αν, όμως, δεν μπορεί να βαπτίσει, επειδή βρίσκεται εκτός Εκκλησίας, δεν έχει Άγιον Πνεύμα και δεν μπορεί να βαπτίσει, αυτόν που έρχεται να βαπτισθεί, επειδή ένα είναι το βάπτισμα και ένα είναι το Άγιον Πνεύμα και μία Εκκλησία είναι θεμελιωμένη από τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Και γι’αυτό όλ’ αυτά, που γίνονται από τους αιρετικούς, επειδή είναι ψευδή και κενά (άδεια), όλα είναι αδόκιμα (άκυρα)». Αναρτήθηκε από ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΣ στις 4:39 μ.μ. ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΑΧΑΡΝΕΣ: ΒΑΠΤΙΣΜΑ synodicalcentregoc.blogspot.com| Από ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Ο ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΙΩΓΜΟΣ

Metropolitan Kirykos ΟΤΑΝ ΠΡΟΔΙΔΕΤΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΠΡΟΔΙΔΕΤΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ Προλογικόν σημείωμα Εἰς τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 284, Μάϊος 1996, τεῦχος τῶν "Πνευματικῶν Θησαυρισμάτων", περιοδικοῦ τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως Γ.Ο.Χ. Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ἐδημοσιεύθη ἡ ὁμιλία τοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, τήν ὁποίαν ἐξεφώνησεν ἐνώπιον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, τοῦ ῾Ιεροῦ Κλήρου καί πυκνοῦ ἀκροατηρίου πιστῶν, κατά τήν ἀπογευματινήν ἐκδήλωσιν τῆς Κυριακῆς τῆς ᾿Ορθοδοξίας τοῦ 1996 μέ θέμα: "Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ" . Διά τήν δημοσίευσιν αὐτήν καί ἐπειδή ἀνεφέρετο καί τό ὄνομα τοῦ κ. Δημ. Δαϊρούση ἐκ Κοζάνης, μεταξύ τῶν διωκτῶν τῆς ᾿Εκκλησίας, οὗτος (ὁ κ. Δαϊρούσης) ὡδήγησε καί τόν κ. ᾿Ελευθ. Γκουτζίδην (ὁμιλητήν) καί τόν Σεβ. Μητροπολίτην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκον (ἐκδότην) εἰς τά ποινικά δικαστήρια. Μέ τήν μήνυσίν του κατηγόρησε τόν μέν πρῶτον ὡς ὁμιλητήν, τόν δέ δεύτερον ὡς ἐκδότην, ὅτι εἴπον καί ἐδημοσίευσαν ἐνώπιον τρίτων ψευδῆ καί ἀναληθῆ γεγονότα καί ὅτι προέβησαν εἰς χαρακτηρισμούς συκοφαντικούς πού θίγουν τήν τιμήν καί τήν ὑπόληψιν τοῦ μηνυτοῦ. ᾿Εξ᾿ ἀφορμῆς τῆς ἐν λόγῳ μηνύσεως ἐγράφησαν τότε μεταξύ ἄλλων καί τά κάτωθι: Ο ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΔΙΩΓΜΟΣ "Εἶναι ὑποχρέωσις κάθε ὀρθοδόξου νά ὑπερασπίζεται τήν πίστιν του, ὅταν αὐτή παραχαράσσεται καί πολεμῆται μέ τόν ὁποιοδήποτε τρόπο, καί νά τήν διαφυλάττῃ καί τήν ὁμολογῇ, ὅπως τήν ἐδιδάχθη ἀπό τήν ᾿Ορθόδοξον τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίαν. ῞Ο ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης μᾶς διδάσκει, ὅτι οἱ χριστιανοί καί μάλιστα οἱ Κληρικοί: "μήτε τι τῶν κειμένων ἀθετεῖν καθόλου..." καί προσθέτει ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία: "οὐδέ τι παρά τούς κειμένους ὅρους πράττειν τι καί λέγειν ἀνέχεται· κἄν πολλοί πολλαχῶς ποιμένες ἠφρονεύσαντο· ἐπεί καί συνόδους συνεκρότησαν μεγάλας καί παμπληθεῖς, καί ᾿Εκκλησίαν Θεοῦ ἑαυτούς ὠνομάκασι καί ὑπέρ κανόνων ἐφρόντισαν τῷ δοκεῖν, κατά κανόνων τό ἀληθές κινούμενοι". ᾿Εν προκειμένῳ, αὐτό γιά τό ὁποῖο ὁμιλεῖ παραπάνω ὁ ῞Αγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, αὐτό ἀκριβῶς συμβαίνει ἐπί 70 ὁλόκληρα χρόνια στήν ᾿Εκκλησία. Συγκεκριμένα ὁ Νεοημερολογιτισμός - Οἰκουμενισμός, μετά τό σχίσμα πού ἐδημιούργησε τό 1924 στόν χῶρο τῆς ᾿Ορθοδοξίας οὐδ᾿ ἐπί στιγμήν ἐσταμάτησε νά διώκῃ τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ., διά τόν λόγον ὅτι Αὐτή ὁμολογεῖ ὅτι εἶναι ἡ Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία, ὅτι δηλ. εἶναι ἡ συνέχεια τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας, καί ὅτι κατέχει τήν γνησίαν καί ἀνόθευτον ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948 καί εἰς τάς ἡμέρας μας καί τοῦ 1995, διά νά ἀναφερθοῦμε στούς τρεῖς κορυφαίους αὐτούς σταθμούς. Τήν πολεμεῖ δέ μέ τό πιό σκληρό καί ὕπουλο τρόπο. Τό πρόγραμμά της εἶναι νά ἐξαφανίσῃ τό ποίμνιον τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., καί αὐτό τό ἐπιδιώκῃ ἄλλοτε διά μεσαιωνικῶν διωκτικῶν μεθοδεύσεων, καί ἄλλοτε διά σχισμάτων πού προξενεῖ στό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ῎Εχει ἐπιφέρει ἕνα σχίσμα τό 1937, καί ἕτερον τό 1995, ἐτοιμάζει δέ ἐσχάτως καί τρίτον. Βεβαίως ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ πάντοτε ἐδιώκετο. Διῶκταί της ἦσαν πρωτίστως οἱ εἰδωλολάτρες αὐτοκράτορες, κατόπιν οἱ διάφοροι αἱρετικοί. Πολλές φορές καί οἱ ἴδιοι οἱ ᾿Ορθόδοξοι ἐδίωκον μέ τόν δικό τους τρόπο τήν ᾿Εκκλησία. ῾Ο ἐσωτερικός διωγμός, ἤτοι αἱ ἐσωτερικαί ἕριδες, αἱ διχόνοιαι, τά μίση, αἱ πλάναι, αἱ προδοσίαι, οἱ διχασμοί καί τά σχίσματα, εἶναι ὁ πιό ἐπικίνδυνος καί ὕπουλος ἐχθρός, καί οἱ μόνοι οἱ ὁποῖοι ὠφελοῦνται ἀπό ὅλα αὐτά εἶναι οἱ αἱρετικοί. ῾Η ᾿Εκκλησία ἐθρήνησε πολλάκις καί θρηνεῖ καί σήμερον τήν ἀπώλεια πολλῶν τέκνων της. Τί εἶναι σχίσμα; Εἶναι χωρισμός ἀπό τήν ᾿Εκκλησία. Εἶναι θάνατος πνευματικός. ῾Ο ἅγιος Κυπριανός λέγει τά ἐξῆς: "῾Ο ἀπό τῆς ᾿Εκκλησίας χωριζόμενος μοιχαλίδι συνάπτεται, ἀπό τῶν τῆς ᾿Εκκλησίας ἐπαγγελιῶν ἀποσχοινίζεται. Οὐδέ καταντᾶ εἰς τά ἔπαθλα τοῦ Χριστοῦ ὁ ἐγκαταλείπων τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. ᾿Οθνεῖος (ξένος) εἶναι, βέβηλος εἶναι, πολέμιος εἶναι. Δέν δύναται νά ἔχῃ πατέρα τόν Θεόν, ὁ μή ἔχων μητέρα τήν ᾿Εκκλησίαν. ῎Αν ἐσώθη τις ἔξω τῆς κιβωτοῦ τοῦ Νῶε, θά σωθῇ καί ἔξω τῆς ᾿Εκκλησίας εὑρισκόμενος" (Λατιν. Πατρολ. 4,519). ᾿Εδῶ πρέπει νά διευκρινίσωμεν, ὅτι ὅσοι συντάσσονται μέ τήν ἀλήθειαν, αὐτοί παραμένουν πράγματι γνήσια μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας. ᾿Ιδού τί χαρακτηριστικά γράφει εἰς ἐπιστολήν του πρός τόν Πατριάρχην ᾿Αντιοχείας ὁ ῞Αγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: "Οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσίν· καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας εἰσίν· καί τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἄν καί σφῶν αὐτῶν κατεψεύδοιντο, ποιμένας καί ἀρχιποιμένας ἱερούς αὐτούς καλοῦντες καί ὑπ᾿ ἀλλήλων καλούμενοι· μηδέ γάρ προσώποις τόν Χριστιανισμόν, ἀλλ᾿ ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ Πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα". ῾Η νεοημερολογιτική ᾿Εκκλησία πολλάκις ἐπεχείρησε νά προκαλέσῃ σχίσματα εἰς τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίαν. Θά ἀναφερθοῦμε μόνον εἰς τό τελευταῖον σχίσμα τό ὁποῖον ἐπέτυχε, βεβαίως, ὕστερα ἀπό πολλές προσπάθειες. ᾿Από τό ἔτος 1979, ἕν ἔτος μετά τήν ἐπιστράτευσιν ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῶν νέων θεολόγων τῆς ᾿Εκκλησίας μας καί τήν ἀνάληψιν μεγαλοπνόων ἐκκλησιαστικῶν προγραμμάτων, ἡ Νεοημερολογιτική "῾Ιερά Σύνοδος" ἤρχισε νά ἀνησυχῇ ἐντονώτερον. ᾿Αποστέλλει πρός τούς Μητροπολίτας της καί πρός τόν τότε ῾Υπουργόν Παιδείας καί Θρησκευμάτων τό ἀπό 25-10-1979 ἔγγραφόν της, εἰς τό ὁποῖον ἐκφράζεται διωκτικά κατά τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Σύμφωνα μέ αὐτό τό ἔγγραφο: "διαβλέπει ἐν τῷ προβλήματι τοῦ "παλαιοημερολογιτισμοῦ" ἕναν ὑποβόσκοντα κίνδυνον, ἀπειλοῦντα γενικώτερον τήν ἑνότητα τοῦ σώματος τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας". Εἰς τήν συνέχεια ἐπικαλεῖται τά ὄργανα τῆς κρατικῆς ἐξουσίας πρός τά ὁποῖα λέγει: "Νά χωρήσῃτε εἰς τάς ἐνεργείας ἐκείνας, αἵτινες θά ἐπιβεβαιοῦν τελεσιδίκως καί ἐξ ἐπόψεως πολιτειακῆς τήν θέσιν τῶν "Παλαιοημερολογιτῶν" εἰς τόν χῶρον τῆς ᾿Εκκλησίας καί τοῦ ῎Εθνους ἡμῶν".(᾿Εκκλησιαστική ᾿Αλήθεια" 16-9-1979). Εἰς αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἐνέργειαν διεφαίνετο δι ἄλλην μίαν φοράν καθαρά πλέον ἡ διωκτική στάσις τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ ἔναντι τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Διά τοῦτο ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. μέ ἀπάντησιν Της, ὑπεγράμμισεν ὅτι "τόν ὑποβόσκοντα κίνδυνον", διαβλέπει, "οὐχί ἐν τῷ προβλήματι τοῦ παλαιοημερολογιτισμοῦ, ἀλλά ἐν τῷ Νεοημερολογιτισμῷ" καί ὅτι παρ᾿ ὅλα "τά τεχνάσματα τῆς Νεοημερολογιτικῆς ᾿Εκκλησίας καί παρά τήν ἀπαίτησιν τῶν ἐχθρῶν τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ἵνα ἁλωθῇ ἡ ᾿Εκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ., Αὕτη οὖσα ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ θά νικήσῃ". Δυνάμεθα ἑπομένως σαφῶς νά εἴπωμεν, ὅτι τό 1979 ἀρχίζει ἕνας νέος πιό ὕπουλος διωγμός. Θά τόν χαρακτηρίζαμε ὡς τό ἀποκορύφωμα τοῦ διωγμοῦ, ἀφοῦ φθάνει εἰς τό σημεῖο ὁ τότε ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος τὴς Ν.Ε. νά μᾶς χαρακτηρίζῃ ἐχθρούς καί νά μᾶς παραλληλίζῃ μέ τούς ἀνθέλληνας χιλιαστάς. Αὐτός ὁ διωγμός, ὅπως διεφάνη εἰς τήν συνέχειαν, εἶχε δύο στόχους, ὅπως σαφῶς διεφαίνετο καί ἀπό δηλώσεις ἁρμοδίων παραγόντων: ῎Η νά ὑπαχθοῦν οἱ Γ.Ο.Χ. εἰς τήν Νεοημερολογιτικήν ᾿Εκκλησίαν μέσω ἑνός Πρεσβυγενοῦς Πατριαρχείου, καί ἔτσι νά ἐξαρτῶνται ἐμμέσως ἀπό τήν Ν.Ε., ἤ νά διαλυθοῦν μέ ἐσωτερικά σχίσματα καί διαιρέσεις. Καί ἐπειδή εἰς τήν πρώτην περίπτωσιν, ἡ ᾿Εκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. καί μάλιστα οἱ θεολόγοι Της ἀντέδρασαν, διότι δέν θεωροῦσαν κανονικήν καί ὀρθόδοξον τήν λύσιν αὐτήν (τῆς ὑπαγωγῆς εἰς ἕνα Πρεσβυγενές Πατριαρχεῖον), "ἐκηρύχθη" ἀμείλικτος διωγμός ἐναντίον των, μέχρις ἐξοντώσεως, μέ ἄλλα προσχήματα προηγουμένως, τελευταίως δέ μέ τό πρόσχημα τῆς δῆθεν Εἰκονομαχίας. ῎Ετσι ἤρχισε ὁ πλέον ὕπουλος διωγμός. Σκοπός ἦτο νά διαλυθοῦν τελείως οἱ Γ.Ο.Χ. ἀφοῦ τοιαύτην ἐντολήν ἔδωκε πρό ὀλίγων ἐτῶν καί ὁ ἀντίχριστος καί ἀνθέλλην Πάπας τῆς Ρώμης. Καί ὁ λόγος, ὅτι αὐτοί ἀπέμειναν τό μόνον ἐμπόδιον εἰς τά σχέδιά των. Τό θέμα συνεζητήθη ὀλίγον ἀργότερα στούς οἰκουμενιστικούς κύκλους καί συγκεκριμένα σέ μιά "Πανορθόδοξο Διάσκεψι" στό Σαμπεζύ τῆς Γενεύης, ὅπου ἐδόθη ἡ ἐντολή στίς κατά τόπους ᾿Εκκλησίες νά προσπαθήσουν νά "ἀπορροφήσουν" τούς Παλαιοημερολογίτας, εἰδ᾿ ἄλλως νά τούς διαλύσουν. Μέσα στήν ἴδια διωκτική τακτική ἐντάσσονται καί οἱ λύσεις πού προτείνει τήν ἴδια πάλιν ἐποχή ὁ Δημητριάδος Χριστόδουλος στήν διατριβή του, ὅπως "νά ἐπιστρέψουν", "νά ὑποταχθοῦν", "νά πεισθοῦν", "νά προσαρτηθοῦν σέ κάποιο ἀπό τά παλαίφατα Πατριαρχεῖα" ἤ "νά διωχθοῦν". Βέβαια σ᾿ αὐτές τίς προτεινόμενες λύσεις ἐδίδοντο πάντοτε ἀπό τήν ἑνωμένην ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. οἱ σύμφωνες μέ τήν ὀρθόδοξη δεοντολογία καί ἐκκλησιολογία ἀπαντήσεις. ῞Οπως, ὅμως, φαίνεται ὁ διωγμός αὐτός στήν τελευταία του φάσι ξεκίνησε ἐκ τῶν ἔνδον καί δή ἐξ᾿ ἀφορμῆς μιᾶς ἐκκλησιολογικῆς σημασίας διατυπώσεως τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου ἐν ἔτει 1979, ἐξ αἰτίας τῆς ὀποίας ἐπεχείρησαν νά τόν χαρακτηρίσουν "αἱρετικό", καί αὐτό παρά τό γεγονός ὅτι καί τήν διευκρίνισε ὁ Μακαριώτατος, τήν συγκεκριμένη φράσι, καί ἐν τέλει τήν ἦρε. Στήν συνέχεια, ἀφοῦ δέν κατώρθωσαν νά ἐπιτύχουν τό σχίσμα, μέ τήν συγκεκριμένη ἀφορμή, τό ἐπεδίωξαν καί πάλι μέ τήν πολεμικήν κατά τοῦ ὅρου "᾿Ακαινοτόμητος ᾿Εκκλησία" χαρακτηρισμό, τόν ὁποῖον ἀποκαλοῦσαν αἱρετικό. Καί σ᾿ αὐτές τίς δυό περιπτώσεις πρωτοστατοῦσε ὁ κ. Δαϊρούσης καί ὁ ῾Ιερομ. Εὐθύμιος. ᾿Αλλά καί μέ τήν ἁγιομαχία κατά τοῦ ῾Αγίου Νεκταρίου ἠθέλησαν νά μᾶς ἐμπλέξουν καί νά μᾶς διαιρέσουν, ἀλλά καί πάλιν δέν τά κατάφεραν. Στό τέλος ἐπεχείρησαν νά μᾶς διαιρέσουν μέ τήν συκοφαντία περί δῆθεν "νεοεικονομαχίας". Καί μέ αὐτή τήν συκοφαντία, μέ τά ψεύδη πού διέσπειραν παντοῦ, μέ τίς ὕβρεις καί τίς διαβολές κατώρθωσαν νά προκαλέσουν τό σχίσμα τοῦ 1995, εἰς τό ὁποῖον πρωταγωνιστικό ρόλο ἔπαιξαν οἱ δύο πρώην Μητροπολῖτες Ματθαῖος Μακρῆς καί Χρυσόστομος Μητρόπουλος. Μέ αὐτό τό σχίσμα συνετάχθη καί ὁ μηνυτής κ. Δαϊρούσης, ὅπως ὁ ἴδιος τό παραδέχεται, καί οἱ μάρτυρές του τό ὑποστηρίζουν . Μέ αὐτήν τήν ἔννοια τονίζεται εἰς τήν ὁμιλίαν ὅτι διώκεται ἡ ᾿Εκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. Διώκεται, δηλαδή, μέ τό σχίσμα τό ὁποῖον προεκλήθη τό 1995, μέσα στά πλαίσια τοῦ γενικώτερου διωγμοῦ κατά τῆς ᾿Εκκλησίας. Τό νά ἐκφράζῃ ἕνας θεολόγος ἄποψίν του δι ἕν σχίσμα τό ὁποῖο ταλανίζει τήν ᾿Εκκλησία πολλά χρόνια εἶναι πρώτιστον καθῆκον. Πρέπει νά ἐνημερώνῃ τούς χριστιανούς νά μή παρασύρωνται.... Τό ὅτι ἐγράφη καί διεκηρύχθη μέσα ἀπό αὐτήν τήν ὁμιλία, ὅτι ὁ Νεοημερολογιτισμός-Οἰκουμενισμός - Βατικανό ἐχρησιμοποίησαν κάποιους Κληρικούς διά νά δημιουργήσουν προβλήματα στήν 'Εκκλησία, αὐτό εἶναι ἀληθέστατο, καί τό συμπεραίνει κανείς πολύ εὔκολα ἀπό τήν μελέτη τῆς ῾Ιστορίας τῶν διωγμῶν κατά τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Εἶναι δέ τοῦτο ἀποδεκτόν καί ἀπό πολλούς συγγραφεῖς καί μελετητές τοῦ θέματος, ἡμετέρους καί ξένους, οἱ ὁποῖοι τονίζουν, ὅτι πίσω ἀπό κάθε σχίσμα εἰς τήν ᾿Εκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. κρύβεται ὁ Νεοημερολογιτισμός - Οἰκουμενισμός καί τό Βατικανό... Αὐτοί μόνον ὠφελοῦνται ἐκ τῶν σχισμάτων μέ τά ὁποῖα πλήττεται ἡ ᾿Εκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. Τό συγκεκριμένο σχίσμα τοῦ 1995 εἶναι τελεσμένο, εἶναι πραγματικόν γεγονός. ῞Οσα δέ ἐγράφησαν δι αὐτό τό συγκεκριμένο σχίσμα εἶναι ἀληθινά. Τίποτα τό ψευδές δέν ἐγράφη, οὔτε ὑπεστηρίχθη ... Πρόκειται διά μία θεολογική, ἐκκλησιολογική ἀντιπαράθεσι. ᾿Εάν δοῦμε τά ὅσα γράφονται ἀπό τήν πλευρά τους ἐναντίον μας, αὐτά εἶναι τρομακτικά. ῎Οχι μόνον αἱρετικά, καί βλάσφημα, ἀλλά καί ψευδῆ καί συκοφαντικά.... Εἶναι πράγματι βαριές κατηγορίες-συκοφαντίες, ὅμως δέν τούς μηνύσαμε, διότι εἴδαμε τό θέμα ὡς θεολογικήν ἀντιπαράθεσιν". Καί ἕν μικρόν σχόλιον διά τόν σημερινόν κατά τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδοξίας διωγμόν Εὑρισκόμεθα εἰς τό τέλος τοῦ 2003 καί βαδίζομεν πρός τό 2004 ὑπό τήν ἀπειλήν νέου διωγμοῦ. Δηλαδή ὀδηγούμεθα εἰς ... Κατακόμβας. ῾Ο ὁμολογητής μοναχός τῶν Ρωσικῶν Κατακομβῶν π. ᾿Επιφάνιος, ὅταν μᾶς ἐδιηγεῖτο διά τό πῶς ἐδιώχθη ἡ ᾿Εκκλησία εἰς τήν Ρωσίαν, εἶπεν: "Πολύ σύντομα καί ἐδῶ στήν ῾Ελλάδα νά περιμένετε διωγμόν. Θά εἰσέλθετε καί σεῖς εἰς τάς Κατακόμβας". ῞Οταν τό ἤκουσα διά πρώτην φοράν ἀπό τό στόμα του τό 1981 δέν μποροῦσα νά τό πιστεύσω. ᾿Εσκεπτόμην, ὅτι τοῦτο ἐδῶ στήν ῾Ελλάδα εἶναι ἀδύνατον. Νά ὅμως πού μετά ἀπό εἴκοσι καί πλέον ἔτη φαίνεται πόσον ἀληθής ἦτο ἡ πρόρρησίς του. Θά ἀπορήση κάποιος: "Ποῦ βλέπετε σεῖς τόν διωγμόν σήμερα ἐδῶ στήν ῾Ελλάδα"; Δικαιολογημένη ἡ ἀπορία, δι᾿ ὅσους βλέπουν τήν ᾿Εκκλησία ὡς ἕνα ἐγκόσμιον ὀργανισμόν, εἶδος σωματείου, πού μπορεῖ νά ἔχη τήν κρατικήν ἀναγνώρισιν καί νά εἶναι ἀνενόχλητη. ῞Οσοι, ὅμως, μποροῦν καί ἑρμηνεύουν τά σημερινά γεγονότα ὑπό τό πρίσμα τῆς ᾿Αποκαλύψεως καί τῶν λόγων τῶν ῾Αγίων Πατέρων, αὐτοί βλέπουν καθαρά πλέον καί διακρίνουν καί τόν ἐπί θύραις διωγμόν, ὁ ὁποῖος συνίσταται εἰς τό ὅτι, ὁσονούπω, θά ρυθμισθεῖ τό νομοθετικόν πλαίσιον, τό ὁποῖον καί ἀπό τηλεοράσεως ἐζήτησαν οἱ Φλωρινικοί, διά νά τακτοποιηθῇ τό "παλαιοημερολογιτικόν" σύμφωνα μέ τάς ὑποδείξεις τοῦ κ. Χριστοδούλου, διά τήν "ἔνταξίν των εἰς τήν ἄμεσον ἤ ἔμμεσον δικαιοδοσίαν του, μέσα ἀπό τό ὁποῖο θά προκύψη τό νέο παλαιοημερολογιτικό σχῆμα. Σημειωτέον ὅτι εἰς αὐτό τό παλαιοημερολογιτικόν σχῆμα θά ἐνταχθοῦν ἤ ἤδη ἔχουν ἐνταχθεῖ ὅσοι παλαιοημερολογῖται ἔλκουν τήν ᾿Αποστολικήν των Διαδοχήν ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, σύμφωνα μέ τά ᾿Απαλλακτικά Βουλεύματα 54/76 καί 46/91. Εἰς αὐτό τό παλαιοημερολογιτικό σχῆμα ἤδη ἐνετάχθη ὁ φερόμενος ὡς διάδοχος τοῦ ἱεροσύλως καί πρός αὐτόν τόν ἀπώτερον σκοπόν παραιτηθέντος ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου, ὁ ψευδοαρχιεπίσκοπος κ. Νικόλαος, ὁ ὁποῖος ἤδη ἔκαμε τήν "πρόβα" τοῦ διωγμοῦ πού ἤρχισεν ἤδη κατά τῶν ἀντιδρώντων εἰς τάς παρανομίας του, καί μή ὑποτασσομένων εἰς τά σχέδια του. Τήν Κυριακή 8.2.03 μέ στρατευμένους ὁπαδούς του, "γνώστας πολεμικῶν καί ἄλλων... τεχνῶν", ὅπως ἐδήλωναν, δηλαδή μέ "τραμπούκους", κατέλαβε τόν ῾Ιερό Ναό ῾Αγίας Τριάδος ῾Ηλιουπόλεως καί τό παρακείμενον κτίριον, καί ἐνῶ ἐνώπιον τῆς ἀστυνομίας, ὅπου προσήχθη ἐδήλωσεν ὅτι θά "ἀναπαυθῇ καί θά φύγῃ" παραμένει ἀκόμη ὡς καταληψίας. ῾Ο δέ π Θωμᾶς διώκεται διά τήν ὁμολογίαν του...᾿Αλλά "μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν ἀληθείας καί δικαιοσύνης". ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΝ "ἉΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ", ΤΕΥΧΟΣ 2, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Μεταφραση της επιστολης του αγιου Μαρκου Ευγενικου προς τους απανταχου της γης ορθοδοξους Χριστιανους [Μεσα σε αγκυλες (και με κοκκινα γραμματα στο blogspot) εχω διευκρινισεις και παρατηρησεις. Δημοσιευσα την επιστολη αυτη στις 17 Ιανουαριου σε δικη μου πληκτρολογηση απο τη Patrologia Orientalis volume 17, pages [311] 449 to [321] 459, κι αν θελει ο Θεος θα κανω και τη παρουσα μεταφραση, γιατι οι παπικοι, οι ουνιτες και κυριως οι κρυφοι ουνιτες, που εμφανιζονται σαν Ορθοδοξοι και γι αυτο ειναι οι πιο επικινδυνοι εχθροι των Ορθοδοξων, δημοσιευουν τα οσα ειπε ο αγιος Μαρκος στην αρχη της συνοδου Φεραρας - Φλωρεντιας, και αποσιωπουν αυτη την επιστολη που την εστειλε στους Ορθοδοξους, μετα τη συνοδο, οταν ηταν εξοριστος στη Λημνο. Στην αρχη της συνοδου μιλησε με φιλικο πνευμα και με τη προθεση να εξηγηση στους παπικους οτι αυτα που πρεσβευουν ειναι αιρεσεις και νομιζοντας οτι θα δουνε την αληθεια και θα τη δεχτουν. Ομως, οπως αποδειχτηκε κατα τη διαρκεια της συνοδου που κρατησε δυο χρονια, οι παπιστες οδηγησαν τους Ορθοδοξους Επισκοπους στα λημερια τους, για να τους εξαναγκασουν, με κακη αιχμαλωσια, να υπογραψουν τις αιρεσεις τους. Τελικα ο μονος που δεν υπεγραψε ηταν ο αγιος Μαρκος. Στην επιστολη του προς τους Ορθοδοξους, οταν πια ηταν εξοριστος στη Λημνο, εξηγει οτι αυτοι που υπεγραψαν το εκαναν ειτε γιατι πηραν χρηματα, ειτε λογω της κακης αιχμαλωσιας στην οποια ευρισκοντο, και παρουσιαζει τις διαφορες στη πιστη μεταξυ παπιστων (Λατινων) και Ορθοδοξων (Γραικων) αλλα και μεταξυ των ψευτορθοδοξων παπιστων (των Γραικαλατινων ἢ φιλενωτικων) αφενος, και των παπιστων αφετερου, και τις διαφορες Γραικολατινων - Ορθοδοξων διοτι οι Γραικολατινοι βρισκονταν μεταξυ παπιστων και Ορθοδοξων. Εδω εχω την επιστολη σε νεοελληνικη συνταξη] 1. Αυτοι [εννοει κυριως τον Αυτοκρατορα αλλα και γενικα τους Γραικολατινους] που μας επεβαλλαν κακη αιχμαλωσια [εννοει τη μεταχειριση που ειχαν οι Ορθοδοξοι κληρικοι στη Φεραρα και τη Φλωρεντια, οπου οι παπικοι τους στερουσαν ακομα και το φαγητο και, το κυριωτερο, δεν τους επετρεπαν να φυγουν. Βλεπε τα "Απομνημονευματα του Μεγαλου Εκκλησιαρχη Σιλβεστρου Συροπουλου", "Les ‘Mémoires’ de Sylvestre Syropoulos sur le concile de Florence (1438-1439)" και "Vera historia unionis non verae inter Graecos et Latinos"], και θελησανε να μας συρουν στη Βαβυλωνα των παπικων εθιμων και δογματων, δεν καταφερανε να ολοκληρωσουνε το σκοπο τους, βλεποντας οτι με αυτο το τροπο [τη κακη αιχμαλωσια], ειναι ακατορθωτο (δεν βγαινει), αλλα και με οποιοδηποτε αλλο τροπο ειναι αδυνατο. Αυτοι λοιπον, και οσοι τους ακολουθησαν, μεινανε στη μεση του δρομου [μεταξυ Ορθοδοξιας και παπισμου], και ουτε μεινανε εκεινο που ησαν [Ορθοδοξοι], ουτε και παπικοι εγιναν. Αυτοι λοιπον, αφου εγκατελειψαν τα Ιεροσολυμα, [δηλαδη] την αληθινη όαση (γαληνη) της ψυχης [την Εκκλησια. Σχολιο: οταν ο ανθρωπος βρισκεται μεσα στην Εκκλησια εχει ησυχη τη συνειδηση] και το ορος Σιων, [δηλαδη] την βεβαιη και ακλονητη Πιστη [Ορθοδοξια], ουτε ηθελαν ουτε ειχαν τη δυνατοτητα να γινουν και να ονομαστουν Βαβυλωνιοι [παπικοι], με αποτελεσμα δικαια να ονομασθουν Γραικολατινοι [την εποχη εκεινη οι Ορθοδοξοι ονομαζονταν Γραικοι, και οι παπικοι, Λατινοι], και οι πολλοι να τους ονομαζουν Λατινοφρονες. 2. Αυτοι λοιπον οι ανθρωποι που ειναι εν μερει θηρια, οπως οι μυθικοι ιπποκενταυροι [ανυπαρκτα οντα της ελληνικης μυθολογιας που ησαν απο τη μεση και πανω ανθρωποι και απο τη μεση και κατω αλογα, προφανως συμβολιζανε τους καβαλαρηδες και γενικα τους εξουσιαστες] με τους παπικους μεν ομολογουν οτι: «το αγιο Πνευμα εκπορευται [και] εκ του Υιου, και ο Υιος ειναι αιτια [οπως και ο Πατηρ] της υπαρξης του αγιου Πνευματος», (αυτο περιλαμβανει ο όρος τους [η αποφαση της συνοδου Φεραρας - Φλωρεντιας]), με μας ομως ομολογουν οτι: «εκπορευεται εκ του Πατρος». Ακομα, με τους παπικους λενε οτι: «η προσθηκη [το περιβοητο filioque] μπηκε δικαιολογημενα στο Συμβολο της Πιστεως», με μας ομως αποφευγουν να το πουν (αν και θα επρεπε να λενε κατι που εγινε δικαιολογημενα), και με κεινους μεν, ονομαζουν «Σωμα Χριστου» τον αζυμο αρτο [οι παπικοι στη λειτουργια τους χρησιμοποιουν για προσφορο αζυμο αρτο, ενω οι Ορθοδοξοι ενζυμο], με μας ομως δεν τολμανε να [χρησιμοποιησουν ουτε να] μεταλαβουν αζυμο αρτο. 3. Αραγε αυτα δεν ειναι αρκετα για να αποκαλυφτη η πιστη τους, και οτι συμφωνησαν με τους παπικους, οχι μετα απο ερευνα της Αληθειας, την οποια κραταγανε και τη προδωσαν, αλλα διοτι θελανε να παρουνε χρηματα, και εκαναν, οχι γνησια, αλλα απατηλη ενωση; 4. Να δουμε με ποιο τροπο ενωθηκανε. Καθε τι που ενωνεται με κατι αλλο, οπωσδηποτε ενωνεται με καποιο μεσο [π.χ. για να ενωσουν σιδερα χρησιμοποιουν ηλεκτροκολληση, για να ενωσουν ξυλα χρησιμοποιουν προκες, για να ενωσουν κομματια υφασμα χρησιμοποιουν κλωστη, για να ενωσουν ασχετα πραγματα βαζουν κολλα]. Οι φιλενωτικοι (γραικολατινοι) απεφασισαν να ενωθουν με τους παπικους μεσω του δογματος περι της εκπορευσεως του αγιου Πνευματος, συμφωνωντας μαζι τους οτι «τουτο εχει την υπαρξη και εκ του Υιου [filioque]», αλλὰ σε ολα τα άλλα διατηρουν τις διαφορές, και δεν εχουν καποιο μεσο ἢ κατι κοινο, αλλα εξακολουθουν να λενε δυο διαφορετικα συμβολα πιστεως [οι παπικοι με το filioque και οι Γραικολατινοι χωρις αυτο], οπως και πριν. Κανουν δυο διαφορετικες λειτουργιες, η μια [των Γραικολατινων] με θυσια ενζυμου αρτου, και η αλλη [των παπικων] με θυσια αζυμου αρτου. Διπλὰ και τα βαπτισματα, το ενα [των Γραικολατινων] με τριπλη καταδυση [του βαπτιζομενου] και το αλλο [των παπικων] με ραντισμα [του βαπτιζομενου], και το μεν [των Γραικολατινων], με χριση μυρου, το δε [των παπικων], χωρις χριση μυρου. Διπλά ολα τα [θρησκευτικα] εθιμα και καθ' ολα διαφορετικα, νηστειες, εκκλησιαστικη ταξη και τα σχετικα. 5. Ποια ειναι λοιπον η ενωση, εφοσον δεν εχει καποιο φανερο, δηλωτικο, κοινο στοιχειο; Και πως ενωθηκανε αυτοι που διατηρουν [δογματα και εθιμα], η καθε πλευρα τα δικα της (ετσι προβλεπει η συμφωνια που εκαναν) χωρις να ακολουθουν αυτα που παρεδωσαν οι πατερες; 6. Αλλα ποιο ειναι το «σοφο» επιχειρημα τους; λενε: «Η Εκκλησια των Ορθοδοξων, ποτὲ δεν ελεγε: "[το αγιο Πνευμα] εκπορευεται μονο απο τον Πατερα" αλλα απλα "εκπορευται απο τον Πατερα". Αυτο δεν αποκλειει τον Υιο απο την εκπορευση του αγιου Πνευματος. Ετσι λοιπον, και τοτε και τωρα, συμφωναμε». Τι ανοησια! τι τυφλα! Εφοσον η Εκκλησια των Ορθοδοξων παντα ελεγε το «εκπορευται απο τον Πατερα» οπως το παρελαβε απο τον ιδιο το Χριστο, τους αγιους Αποστολους και τους πατερες που συμμετειχαν στις [αγιες Οικουμενικες] συνοδους, ενω το «απο τον Υιο» δεν το ελεγε ποτε (διοτι δεν το παρελαβε απο κανενα), τι αλλο ελεγε παρα οτι «εκπορευται μονο απο τον Πατερα»; Εαν, οχι «απο τον Υιο», επεται οτι «μονο απο τον Πατερα». 7. Κοιτα τι λεμε [στο συμβολο της Πιστεως] για τη γεννηση [του Υιου] «που γεννηθηκε απο τον Πατερα πριν τη δημιουργια του χρονου». Μηπως προσθετει κανεις εδω το «μονο απο» [τον Πατερα]; Αλλα αυτο [το «γεννηθηκε μονο απο τον Πατερα»], ουτε το διανοουμαστε ουτε το λεμε σε οποιαδηποτε ιερη ακολουθια. Δεν ξερουμε να εχει γεννηθη ο Υιος απο καποιον αλλο. Γι αυτο και ο Ιωαννης Δαμασκηνος εκπροσωπωντας ολοκληρη την Εκκλησια και ολους τους Χριστιανους, λεει: «δεν λεμε "το αγιο Πνευμα [εκπορευται] απο τον Υιο"». Αφου δεν λεμε «και απο τον Υιο [εκπορευται] το Πνευμα», σημαινει οτι λεμε «μονο απο τον Πατερα». Γι αυτο και λιγο πιο πανω [στο εργο του αγιου Ιωαννη του Δαμασκηνου] λεει: «δεν ονομαζουμε τον Υιο αίτιο [της υπαρξης του αγιου Πνευματος]», και στο επομενο κεφαλαιο: «ο μονος αίτιος [της υπαρξης του αγιου Πνευματος] ειναι ο Πατερας». 8. Τι αλλο ακομα; Λενε οι Γραικολατινοι: «ποτε δεν ειχαμε τους παπικους σαν αιρετικους, αλλα μονο σαν σχισματικους». Αυτο το πηρανε απο τους παπικους. Αυτοι μας ονομαζουν σχισματικους, γιατι δεν μπορουν να πουν τιποτα για τα δογματα μας, και λενε οτι ξεφυγαμε απο την υποταγη σ' αυτους, που την οφείλουμε, οπως ισχυριζονται. Aς εξετασουμε αν θα πρεπει να λεμε και μεις το ιδιο γι αυτους [οτι ειναι σχισματικοι], και να μη λεμε τιποτα για τα δογματα τους. 9. Αυτοι εδωσαν την αιτια του σχισματος βαζοντας επισημα [στο Συμβολο της Πιστεως], τη προσθηκη [το «και εκ του Υιου = filioque»], αν και το ελεγαν απο καιρο, ανεπισημα. Πρωτοι εμεις αποκοπηκαμε απ' αυτους, μαλλον εμεις τους απoκοψαμε απο το κοινο Σωμα της Εκκλησιας. Γιατι; πες μου. Επειδη εχουν ορθοδοξη Πιστη ἢ επειδη ορθως εβαλαν τη προσθηκη; Ποιος θα μπορουσε να πη κατι τετοιο αν ειναι καλα στα μυαλα; Αλλα επειδη πιστευουν λαθος δογματα, και αντικανονικα εβαλαν τη προσθηκη. Λοιπον, σαν αιρετικους τους γυρισαμε τη πλατη και αποχωριστηκαμε απ' αυτους. 10. Και γιατι αλλο; Λενε οι κανονες της Εκλησιας: «ειναι αιρετικος και υποκειται στους νομους για τους αιρετικους, αυτος που παρεκλινει και λιγο απο την ορθη Πιστη». Εαν οι παπικοι δεν παρεκλινουν καθολου απο την ορθη Πιστη, ειναι σαφες οτι αδικα τους απoκοψαμε. Εαν ομως παρεκλινουν τελειως, και μαλιστα σχετικα με τη Θεολογια του αγιου Πνευματος, η βλασφημια του Οποιου ειναι ο μεγαλυτερος κινδυνος, επεται οτι ειναι αιρετικοι και σαν αιρετικους τους απεκοψαμε. [Βλασφημια του αγιου Πνευματος ειναι το να ισχυριστη καποιος οτι αυτο που ειπε του το ειπε το αγιο Πνευμα ενω στη πραγματικοτητα του το ειπε ο διαολος, γιατι ετσι ονομαζει αγιο Πνευμα, το διαολο]. 11. Γατι χρίουμε με μυρο τους παπικους που ερχονται με μας; Προφανως γιατι ειναι αιρετικοι. O 7ος κανονας της 2ας Οικουμενικης Συνοδου λεει: «Τους αιρετικους που δεχονται την Ορθοδοξια και θελουν να ερθουν με τους σωζομενους [να γινουν μελη της Εκκλησιας], τους δεχομαστε εφαρμοζοντας τα σχετικα εθιμα και τη σχετικη ακολουθια. [Για παραδειγμα] Αρειανους, Μακεδονιανους, Σαββατιανους, Ναυατιανους, τους αυτοαποκαλουμενους Καθαρους, Αριστερους, Δεκατετραδιτες δηλαδη Τετραδιτες, Απολιναριστες, τους δεχομαστε αφου πρωτα εκφωνησουν λιβελλο, και αναθεματισουν καθε αιρεση [δηλαδη καθε πιστη] που δεν συμφωνει με τη Πιστη της Αγιας, Καθολικης και Αποστολικης Εκκλησιας του Θεου, και αφου τους σφραγισουμε, δηλαδη τους χρισουμε, στο μετωπο, στα ματια, στη μυτη, στο στομα και στα αυτια, λεγοντας οταν τους σφραγιζουμε: "Σφραγιδα της Δωρεας του αγιου Πνευματος"». 12. Βλεπεις, με ποιους μαζι βαζουμε τους προερχομενους απο τους παπικους; Αφου ολοι αυτοι ειναι αιρετικοι, ειναι κι εκεινοι [οι παπικοι]. Τι γραφει γι αυτους, και ο σοφωτατος Πατριαρχης Αντιοχειας Θεοδωρος ο Βαλσαμων, στην απαντηση του, στον αγιωτατο πατριαρχη Αλεξανδρειας Μαρκο; [Πατριαρχης Αλεξανδρεις Μαρκος]: «Αχμαλωτοι, παπικοι και αλλοι, παρουσιαζονται στις καθολικες Εκκλησιες μας [στη κυριολεξια καθολικη Εκκλησια ειναι η Ορθοδοξη, αλλα δυστυχως αυτο το τιτλο τον εχει το παπατο, συμφωνα με τη παροιμια: "αλλος εχει το ονομα και αλλος εχει τη Χαρη"], και ζητανε να μεταλαβουν των αχραντων Μυστηριων. Θελουμε να ξερουμε αν αυτο ειναι επιτρεπτο» [Πατριαρχης Αντιοχειας Θεοδωρος ο Βαλσαμων]: «"... όποιος δεν ειναι με το μερος μου, ειναι εναντιον μου, και οποιος δεν μαζευει μαζι μου, σκορπιζει..." [Ματ. 12:30, Λουκα 11:23]. Επειδη πριν απο πολλα χρονια, το περιβοητο συναθροισμα της δυτικης Εκκλησιας, εννοω της Ρωμης, αποκοπηκε απο τη θεια κοινωνια των αλλων τεσσαρων αγιωτατων Πατριαρχων, ακολουθωντας δογματα και εθιμα διαφορετικα απο της καθολικης Εκκλησιας και των Ορθοδοξων (γι αυτο αλλωστε ο πάπας δεν ειναι αξιος να μνημονευεται μαζι με τα ονοματα των Πατριαρχων, στις θειες ιεροτελεστιες), γι αυτο, οι παπικοι δεν δικαιουνται να παιρνουν αχραντα Μυστηρια απο το χερι [Ορθοδοξου] ιερεα, παρα μονο εαν πρωτα δεχθουν να απαρνηθουν τα παπικα δογματα και εθιμα, και κατηχηθουν κανονικα, και εξισωθουν με τους Ορθοδοξους». 13. Ακους οτι ξεφυγανε, οχι μονο σε εθιμα, αλλα και σε δογματα διαφορετικα απο των Ορθοδοξων, (τα διαφορετικα των Ορθοδοξων οπωσδηποτε ειναι αιρετικα) και οτι οφειλουν να κατηχηθουν κανονικα, και να εξισωθουν με τους Ορθοδοξους; Εφοσον πρεπει να κατηχηθουν επεται οτι πρεπει και να χρισθουν με μυρο. 14. Απο που λοιπον μας παρουσιαστηκαν ξαφνικα, σαν Ορθοδοξοι, αυτοι που επι τοσα χρονια εθεωρουντο αιρετικοι απο τοσους πατερες και θεολογους; Ποιος τους εκανε, τοσο ευκολα, Ορθοδοξους; Το χρημα. Και για να πουμε στα ισια την αληθεια, και τα προνόμιά σου [τωρα ο αγιος Μαρκος απευθυνεται σε καθενα απ' αυτους, που πηραν χρηματα και προνομια για να αναγνωρισουν τις αιρεσεις του παπατου σαν ορθοδοξα Δογματα, και επομενως, τους παπικους σαν Ορθοδοξους]. Μαλλον, [το χρημα και τα προνομια] δεν εκαναν αυτους Ορθοδοξους, αλλα εκαναν εσενα ομοιο με κεινους, και σε ριξανε στη μοιρα των αιρετικων. 15. [Oι Γραικολατινοι] ειπανε: «εαν επινοησουμε ενα συμβιβασμο στα δογματα, θα ενωθουμε, μεσω αυτου του συμβιβασμου, με αυτους [τους παπικους], και θα ειμαστε ενταξει και με τους εαυτους μας, αφου δεν θα αναγκαστουμε να πουμε κατι αντορθοδοξο». Αυτο ειναι που εξ αρχης παραπλανησε τους περισσοτερους [Ορθοδοξους] και τους επεισε να ακολουθησουν αυτους [τους Γραικολατινους] που οδηγουν στο γκρεμο της αιρεσης. Πιστεψαν οτι υπαρχει κατι [σωστο] μεταξυ των δυο δογματων [το ορθοδοξο και το filioque], οπως συμβαινει σε μερικες διαφορετικες αποψεις, και ετσι επεσαν σε αιρεση. 16. Ειναι βεβαια δυνατο να βρεθη μια λεξη που να αποδιδει δυο διαφορετικες εννοιες [για παραδειγμα η λεξη "δογμα". Ενα δογμα μπορει να ειναι ειτε ορθοδοξο ειτε αιρετικο], αλλα ειναι αδυνατο να βρεθη γνωμη που να αποδιδει δυο αντιθετες γνωμες [π.χ. "το filioque ειναι αιρετικο δογμα" και "το filioque ειναι ορθοδοξο δογμα". H γνωμη "το filioque ειναι και ορθοδοξο και αιρετικο δογμα" δεν στεκει]. Εαν υπηρχε γνωμη που να απoδιδει δυο αντιθετες γνωμες, τοτε θα υπηρχε γνωμη που να συμφωνη και με την αληθεια και με το ψεμα, και με τη καταφαση και με την αρνηση. Αλλα δεν υπαρχει. Σε καθε ζητημα το σωστο ειναι, ἤ το ναι ἤ το οχι. 17. Συνεπως, εαν ειναι σωστο το παπικο δογμα, οτι «[το αγιο Πνευμα] εκπορευται και εκ του Υιου [filioque]», τοτε ειναι λαθος το δικο μας, oτι «εκπορευται μονο απο τον Πατερα» (γι αυτο χωριστηκαμε απ' αυτους). Εαν ειναι σωστο το δικο μας, ειναι οπωσδηποτε λαθος το δικο τους. Ποια ειναι η συμβιβαστικη [που να συμφωνει και με τα δυο δογματα] γνωμη; Καμμια, παρα μονο μια λεξη [στο παραδειγμα η λεξη "δογμα"] που αποδιδει και τα δυο δογματα, σαν τσοκαρο που μπορει να φορεθη και απο τα δυο ποδια. Αυτη [το τσοκαρο] θα μας ενωσει; [Στην εποχη μας οι θεωρητικοι του παπατου πλασαρουν ενα νεο τσοκαρο: τη λεξη "εκπεμπω", επειδη εχει και την εννοια του "εκπορευω", και την εννοια του "αποστελλω". Η ορθοδοξη Πιστη ειναι οτι το αγιο Πνευμα εκπορευεται απο τον Πατερα και αποστελλεται απο τον Υιο στους ανθρωπους. Ετσι το "εκπεμπεται" ταιριαζει σαν τσοκαρο και στην εκπορευση απο τον Πατερα, και στην αποστολη απο τον Υιο. Παντα εφευρετικοι οι θεωρητικοι του παπατου, αλλα και παντα αγρυπνουν οι φυλακες της Ορθοδοξιας]. Και τι θα κανουμε οταν εξετασουμε αυτους [τους παπικους] και τους εαυτους μας σχετικα με τα νοηματα των δογματων μας; Ειναι δυνατο να ονομαζομαστε και μεις κι εκεινοι Ορθοδοξοι, ενω πιστευουμε τα αντιθετα; Εγω δεν ξερω, εαν ξερεις εσυ [τωρα ο αγιος Μαρκος απευθυνεται σε οποιον συνηθιζει να διαστρεφει εννοιες λεξεων] που ολα τα διαστρεφεις, και σε ολα δινεις ευκολα ονομασιες, μαθε τι γραφει ο αγιος Γρηγοριος ο θεολογος για το συμβιβασμο [στα αντιθετα δογματα]. [υπαρχει στο Λογο του αγιου Γρηγοριου του θεολογου προς τιμη του αγιου και μεγαλου Αθανασιου. Σε αγγλικη μεταφραση υπαρχει εδω http://www.ccel.org/ccel/schaff/npnf207.iii.xi.html παραγραφο 22] 18. «η εικονα που κοιταει προς ολους τους παρευρισκομενους [ειναι διασημο το αγαλμα του Πραξιτελη "ο Ερμης", που φαινεται να κοιταη τον επισκεπτη απο όποια κατευθυνση κι αν το κοιταει αυτος], το τσοκαρο που φοριεται και απο τα δυο ποδια, το λυγισμα όπου φυσαει ο ανεμος, χρησιμιοποιει σαν επιχειρημα τη καινουργια παραπλανητικη διατυπωση και τη πονηρη εννοια κατα της σωστης. Ο ισχυρισμος "το ομοιον [της ουσιας του Υιου προς την ουσια του Πατερα] ειναι συμφωνο με την αγια Γραφη" ηταν ορθοδοξο δολωμα που καλυπτε το αγκιστρι της αιρεσης». Αυτα για το συμβιβασμο που επινοηθηκε τοτε [η αρειανικοι υπεστηριζαν οτι η Oυσια του Υιου ειναι διαφορετικη απο την Oυσια του Πατερα, ενω οι Ορθοδοξοι υπεστηριζαν και υποστηριζουν οτι ειναι ιδια με την Oυσια του Πατερα. Οι ημιαρειανικοι υπεστηριζαν, σαν συμβιβασμο, οτι δεν ειναι ιδια αλλα ομοια με την Oυσια του Πατερα. Προκειται για την αιρεση των ομοιουσιανων]. 19. Για τη συνοδο που το επινοησε αυτο, γραφει ο αγιος Γρηγοριος: «Οπως κι αν ονομασουμε αυτη τη συνοδο, που ανετρεψε και εμπερδεψε τα παντα, ειτε Πυργο της Βαβελ, ο οποιος καλως μπερδεψε τις γλωσσες των οικοδόμων (εαν μπορουσαν να συνεννοηθουν θα εβγαινε σε κακο), ειτε συνεδριο του Καϊαφα, οπου ο Χριστος κατακριθηκε, η συνοδος αυτη καταργησε το παλαιο και ορθοδοξο δογμα οτι τα τρια προσωπα της αγιας Τριαδας ειναι ομοτιμα, με το να κλονιση το δογμα της ομοουσιοτητας κανοντας λαθροχειρια [στα κειμμενα] και διάφορες πονηριες. Ετσι με το συμβιβασμο στα γραπτα και στα λογια, ανοιξαν πορτα στην αιρεση. "Eιναι πολυξεροι για να κανουν το κακο ενω για να κανουν το καλο ειναι ανιδεοι" [Ἱερεμίας 4:22]». Αυτα εχουμε να πουμε για τον συμβιβασμο, και αποδειξαμε οτι δεν υπαρχει καν συμβιβασμος [στα δογματα], και οτι το να ψαχνουμε για συμβιβασμους [στα δογματα] ειναι προδοσια της Ορθοδοξιας και απαραδεκτο απο την Εκκλησια. 20. «Αλλα», θα ρωτησει καποιος, «τι να κανουμε μ' αυτους τους Γραικολατινους, που μεταχειριζονται το συμβιβασμο [στη Πιστη], και άλλα παπικα εθιμα και δογματα τα εγκρινουν φανερα, άλλα τα εγκρινουν μεν αλλά δεν τα εφαρμοζουν, και άλλα δεν τα εγκρινουν καν»; Να τους αποφευγουμε, οπως καποιος αποφευγει ενα φιδι, οπως τους χριστοκαπηλους και χριστεμπορους και σαν πολυ χειροτερους. 21. Ο αγιος Αποστολος Παυλος γραφει γι αυτους: «νομιζουν οτι η αληθινη Πιστη ειναι μεσο πλουτισμου. Μακρυα απ' αυτους.» [Α' Τιμ. 6:5]. Δεν πανε με κεινους [τους παπικους] για να μαθουν, αλλα για να παρουν [χρηματα και προνομια]. «... τι κοινο υπαρχει αναμεσα στο φως και το σκοταδι; ποια συμφωνια μπορει να γινη αναμεσα στο Χριστο και το Πονηρο; ἢ τι εχει να μοιραση ο πιστος με τον απιστο;...» [Β' Κορ. 6:14-15]. 22. Εμεις, μαζι με τον αγιο Ιωαννη το Δαμασκηνο και ολους τους πατερες, δεν λεμε: «το αγιο Πνευμα [εκπορευται] απο τον Υιο». Αυτοι ομως λενε, μαζι με τους παπικους: «το αγιο Πνευμα [εκπορευται] απο τον Υιο». 23. Εμεις, οπως και ο αγιος Διονυσιος, λεμε: «μονη πηγη της θεϊκης Ουσιας ειναι ο Πατερας». Αυτοι, οπως και οι παπικοι, λενε: «και ο Υιος ειναι πηγη του αγιου Πνευματος», βγαζοντας Αυτο απο τη Θεοτητα. 24. Εμεις, οπως και ο αγιος Γρηγοριος ο Θεολογος, διακρινουμε το Πατερα απο τον Υιο, ως προς την αιτια [της υπαρξης του αγιου Πνευματος], ενω αυτοι, οπως και οι παπικοι, τους συναπτουν ως προς την αιτια [της υπαρξης του αγιου Πνευματος]. [Σχολιο: Oι Ορθοδοξοι πιστευουν οτι ο Πατερας ειναι η μοναδικη αιτια της υπαρξης του αγιου Πνευματος, ενω οι παπικοι οτι και ο Υιος ειναι αιτια της υπαρξης του αγιου Πνευματος]. 25. Εμεις, οπως ο αγιος Μαξιμος ο Ομολογητης, και οι τοτε Ρωμαιοι [στη βυζαντινη εποχη οι βυζαντινοι ονομαζονταν Ρωμαιοι. Ο ορος βυζαντινοι ειναι μεταγενεστερος] και οι δυτικοι πατερες, δεν θεωρουμε τον Υιο αιτια [της υπαρξης] του αγιου Πνευματος. Αυτοι ομως [οι Γραικολατινοι], παραδεχονται, στη αποφαση που υπεγραψαν [στη Φλωρεντια το 1439] (αδικα ετιμησαν με την υπογραφη τους αυτη την αποφαση διοτι δεχτηκαν να υπογραψουν απο φοβο), οτι κατα τους Ορθοδοξους ο Υιος ειναι αιτια [της υπαρξης του αγιου Πνευματος] ενω κατα τους παπικους ειναι αρχη του αγιου Πνευματος [δηλαδη υπεγραψαν οτι οι Οθοδοξοι και οι παπικοι πιστευουν το ιδιο πραγμα αλλα το διατυπωνουν με διαφορετικους ορους: οι Ορθοδοξοι με τον ορο "αιτια" και οι παπικοι με τον ορο "αρχη". Συμφωνα με τα απομνημονευματα του Μεγαλου Εκκλησιαρχη Σιλβεστρου Συροπουλου (Vera historia unionis non verae inter Graecos et Latinos) που συμμετειχε στη συνοδο Φεραρας - Φλωρεντιας, πολλοι υπεγραψαν επειδη πηραν χρηματα, αλλα μερικοι λογω στερησεων, κακοποιησεων, απαγορευση διαφυγης και απειλων]. 26. Εμεις, οπως ο φιλοσοφος και μαρτυρας Ιουστινος, λεμε οτι «οπως ο Υιος [γεννηθηκε] απο τον Πατερα, ετσι και το αγιο Πνευμα [εκπορευεται] απο τον Πατερα». Αυτοι [οι Γραικολατινοι] ομως, οπως και οι παπικοι, λενε οτι «ο μεν Υιος [γεννηθηκε] αμεσα απο τον Πατερα, ενω το αγιο Πνευμα [εκπορευεται] εμμεσα [μεσω του Υιου] απο τον Πατερα». 27. Εμεις, οπως ο αγιος Ιωαννης ο Δαμασκηνος και ολοι οι πατερες, δηλωνουμε οτι δεν γνωριζουμε τη διαφορα εκπορευσεως και γεννησεως. Αυτοι ομως, οπως ο Θωμας ο Ακινατης και οι παπικοι, δηλωνουν οτι το "αμεσα" με το "εμμεσα" διαφερουν κατα το τροπο της προχωρησης. 28. Εμεις λεμε οτι, συμφωνα με τους πατερες, και η θεληση και οι ενεργειες της άϋλης και θεϊκης Φυσης ειναι άϋλες. Αυτοι ομως, οπως οι παπικοι και ο Θωμας ο Ακινατης, λενε για μεν τη θεληση [του Θεου] οτι ειναι το ιδιο με την Ουσια [Του], για δε τη θεϊκη ενεργεια οτι ειναι υλικη, ειτε ονομαζεται θεοτητα, ειτε θεϊκο και αϋλο φως, ειτε αγιο Πνευμα, ειτε κατι αλλο τετοιο, και ετσι, τα πονηρα κτισματα [οι Γραικολατινοι και οι παπικοι] πιστευουν σε υλικη θεοτητα, σε υλικο θεϊκο φως, και σε υλικο αγιο Πνευμα. [παραδειγμα: υλικο φως ειναι αυτο που εκπεμπει ο ηλιος, η φωτια, η ηλεκτρικη λαμπα, η αστραπη, κλπ, δηλαδη το φως με το οποιο ασχολειται η επιστημη της Φυσικης, ενω αϋλο Φως ειναι το πνευματικο Φως, αυτο που εννουμε οταν λεμε "με φωτισε ο Θεος και εκανα αυτο..." ἢ "κανε ο,τι σε φωτισει ο Θεος"]. 29. Εμεις δεν λεμε οτι οι αγιοι απολαμβαβουν απο τωρα τη Βασιλεια του Θεου, που εχει ετοιμαστει γι αυτους, και τις ψυχικες απολαυσεις που ειναι αδυνατο να περιγραφουν, ουτε οτι οι αμαρτωλοι βρισκονται απο τωρα στης φωτια της κολασης, αλλα ενδεχεται να εχουν την ιδια μοιρα. Aυτο θα αποφασιστη [απο το Κυριο] στο μελλον, μετα την ανασταση και τη Κριση [δηλαδη αυτοι που εμεις θεωρουμε αγιους, μπορει να εχουν την ιδια μοιρα με αυτους που θεωρουμε αμαρτωλους. Ο Κυριος θα κρινει ποιος ειναι αγιος και ποιος ειναι αμαρτωλος]. Αυτοι [οι Γραικολατινοι], οπως και οι παπικοι, λενε οτι αυτοι [αγιοι και αμαρτωλοι], αμεσως μετα το θανατο θα απολαυσουν ο,τι τους αξιζει [οι μεν αγιοι τη Βασιλεια του Θεου, οι δε αμαρτωλοι τη φωτια της κολασης], ενω οι ευρισκομενοι σε ενδιαμεση κατασταση [οι ολιγον αμαρτωλοι], και οι μετανοημενοι αμαρτωλοι, θα υποστουν καθαρτικη φωτια, μια επινοηση των παπικων που ειναι διαφορετικη απο τη φωτια της κολασης, ωστε, οπως λενε, να καθαριστουν οι ψυχες τους μετα θανατον, και να πανε στη Βασιλεια του Θεου μαζι με τους αγιους. Αυτο λεει η αποφαση τους [της συνοδου Φεραρας - Φλωρεντιας]. [Η γνωμη μου ειναι οτι μετα θανατον δεν υπαρχει η εννοια του χρονου οπως δεν υπαρχει στη διαρκεια του υπνου. Συνεπως δεν μπορουμε να πουμε αν οι νεκροι εχουν κριθει ή οχι. Παντως δεν υπαρχει καθαρτικη φωτια]. 30. Εμεις, εφαρμοζοντας του κανονες των αγιων Αποστολων, δεν χρησιμοποιουμε στη Θεια Λειτουργια τον ιουδαϊκο αζυμο αρτο. Αυτοι [οι Γραικολατινοι] ομως, στην αποφαση που υπεγραψαν, παραδεχονται οτι αυτο [ο αζυμος αρτος] που ιερουργουν οι παπικοι, ειναι Σωμα Χριστου. 31. Εμεις λεμε οτι η προσθηκη [το filioque=και απο τον Υιο] μπηκε στο Συμβολο της Πιστεως αντικανονικα, και αντιβαινει στη δογματικη διδασκαλια των πατερων. Αυτοι ομως υποστηριζουν οτι μπηκε κανονικα και ειναι δογματικα σωστη. Ετσι ξερουν να συμφωνουν και με την αληθεια και με τον εαυτο τους [προκειται για ειρωνια]. 32. Εμεις λογαριαζουμε το πάπα, σαν ενα πατριαρχη, κι αυτο, αν ειναι Ορθοδοξος. Αυτοι, πολυ σοβαρα, ισχυριζονται οτι ειναι αντιπροσωπος του Χριστου, και πατερας και δασκαλος ολων των Χριστιανων. Ας γινουν πιο ευτυχεις απο το πατερα τους και κατα τα αλλα ιδιοι. Διοτι αυτος δεν ευτυχει, εχοντας τον αντιπαπα να τον ενοχλει καταλληλα [εκεινη της εποχη υπηρχε σχισμα στο παπατο, πάπας και αντίπαπας], και αυτοι [οι Γραικολατινοι] δεν ανεχονται να μιμουνται τον πατερα και δασκαλο τους. [εννοει ο αγιος Mαρκος οτι ευχεται στους Γραικολατινους να ειναι ευτυχεστεροι απο τον αρχηγο του παπατου, γιατι αυτος δεν ηταν ευτυχης, εξ αιτιας του αντιπαπα, και να γινουν καθολα ομοιοι με αυτον, δηλαδη παπικοι, γιατι οι Γραικολατινοι δεν θελανε να γινουν παπικοι παρ' οτι ειχαν εγκαταλειψει της Oρθοδοξη Εκκλησια. Ησαν ουνιτες]. 33. Αδελφοι, μακρυα απ' αυτους [τους Γραικολατινους], καμμια επικοινωνια μ' αυτους. «Διοτι αυτοι ειναι οργανα του Πονηρου και παριστανουν τους Aποστολους του Χριστου. Και δεν ειναι παραξενο, αφου ο Σατανας παριστανει τον αγγελο του [πνευματικου] Φωτος [πνευματικο Φως ειναι ο Χριστος]. Δεν ειναι λοιπον σπουδαιο, οτι τα οργανα του, παριστανουν τα οργανα του Νομου του Θεου. Το τελος τους θα ειναι αναλογο με τα εργα τους.» [Β' Κορ. 11:13-15]. 34. Και αλλου, ο ιδιος Αποστολος, λεει γι αυτους: «αυτοι δεν ειναι δουλοι του Χριστου αλλα της κοιλιας τους και με την ηθικολογια και ωραιολογια εξαπατανε τις καρδιες των αφελων·» [Ρωμ. 16:18], 35. «και ομως το στερεό θεμελιο που εβαλε ο Θεος, μενει ακλονητο και εχει τουτη την επιγγραφη: "Ο Κυριος γνωριζει αυτους που του ανηκουν" [Αριθμοι 16:5] και: "όποιος λεει οτι ανηκει στο Κυριο να φυγει μακρυα απο την αμαρτια" [Λευϊτικον 19:12]» [Β' Τιμ. 2:19]. 36. Και αλλου: «Να φυλαγεστε απ' αυτα τα σκυλια· να φυλαγεστε απ' αυτους που με τη δραση τους κανουν κακο· να φυλαγεστε απ' αυτους που με τη περιτομη [εθιμο αρχαιων λαων (σημερα το διατηρουν ιουδαιοι και μουσουλμανοι), ειναι η αποκοπη της ακρης του δερματος που καλυπτει το ανδρικο γεννητικο οργανο] κατακοβουν τη σαρκα τους.» [Φιλιπ. 3:2]. 36. Και αλλου παλι: «Αλλα κι αν εμεις ἢ ακομη κι ενας αγγελος απο τον Ουρανο, σας κηρυξει ενα ευαγγελιο διαφορετικο απο το ευαγγελιο που σας κηρυξαμε, να ειναι αναθεμα.» [Γαλ. 1:8]. Βλεπετε οτι γραφει προφητικα: «ἢ ακομη κι ενας αγγελος απο τον Ουρανο», για να μη προβαλλη καποιος την υπεροχη του παπα. [ο αρχηγος της δυτικης Εκκλησιας, οταν βεβαια ηταν Ορθοδοξος, ειχε πρωτειο τιμης σε ολοκληρη την Εκκλησια. Μερικοι του ανεγνωριζαν και πρωτειο διοικητικης εξουσιας. Παντως η Εκκλησια ουδεποτε τον ανεγνωρισε αλαθητο στα θεματα Πιστεως]. 37. Kαι ο αγαπημενος μαθητης [του Κυριου, ο Ιωαννης] γραφει: «Οταν λοιπον καποιος κηρυκας σας επισκεπτεται και δεν διδασκει αυτη τη διδαχη, μη τον βαζετε στο σπιτι σας και μη τον καλωσοριζετε, γατι όποιος τον καλωσοριζει συμμετεχει στα πονηρα του εργα.» [Β' Ιωαν. 1:10-11]. 38. Συμφωνα με τις εντολες αυτες που εχετε απο τους αγιους Αποστολους, να κρατατε αυτα που εχετε παραλαβει, γραφτα και αγραφτα, [γραφτα ειναι η Αγια Γραφη και τα οσα ορθοδοξα εχουν γραψει οι μεγαλοι Θεολογοι της Εκκλησιας, οι κακως λεγομενοι πατερες, και αγραφτα αυτα που ειναι ορθοδοξες θεσεις, αλλα δεν γραφτηκαν απ' αυτους, διοτι αφορουν συγχρονα δογματικα και ηθικα προβληματα, οικουμενισμος, γαμος ομοφυλοφιλων κλπ], ωστε να μην παρασυρθειτε απο τη πλανη των αιρεσεων, και σαλεψουν τα θεμελια σας. 39. Ευχομαι, ο παντοδυναμος Θεος να βοηθηση αυτους [τους Γραικολατινους (oυνιτες)] να αντιληφθουν το λαθος τους, και εμας να μας απαλλαξη απ' αυτους, που ειναι σαν τα πονηρα ζιζανια, και να μας μαζεψει στις αποθηκες Του, σαν καθαρο και χρησιμο σταρι, κοντα στον Ιησου Χριστο, το Κυριο μας [παρομοιαζει την Εκκλησια με αποθηκη οπου Αποθηκαριος ειναι ο Χριστος], που του αξιζει καθε Δοξα, Τιμη και Προσκυνηση οπως και στον Αναρχο Πατερα Του και στο Παναγιο και Καλο και Ζωογονο Πνευμα Του, και τωρα και παντα και στον αιωνα τον απαντα. Ας γινη ετσι. Posted 27th January 2013 by chretienorthodox

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ Τοῦ ἐν ῾Αγίοις Πατρός ἡμῶν ΜΑΡΚΟΥ ᾽Αρχιεπισκόπου ᾽Εφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ Ἥτις ποιηθεῖσα μέν ὑπό Νικοδήμου τοῦ ᾽Αθωνίτου, ἐπιθεωρηθεῖσα δέ ὑπό Ν. Λογάδου, νῦν πρῶτον Τύποις ἐκδίδοται παρά τοῦ Πανοσιωτάτου ᾽Αρχιμανδρίτου, κυρίου Σαμουήλ τοῦ ῾Αγιοταφίτου. ᾽Αδεία τοῦ Παναγιωτάτου καί Σοφωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυρίου κυρίου ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΥ, τοῦ Βυζαντίου. ᾽Εν τῶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως Πατριαρχικῶ Τυπογραφείω 1834 ΜΗΝΟΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΙΘ' Μνήμην ἐπιτελοῦμεν τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Μάρκου ᾽Αρχιεπισκόπου ᾽Εφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ. ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ ῾Εσπέρας, ἐν τῷ μικρῶ ἑσπερινῶ ἱστῶμεν στίχους δ' καί ψάλλομεν στιχηρά προσόμοια. Ἠχος β'. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου σε νεκρόν. ῞Οτε πρός ἀγῶνας ἀνδρικῶς, τούς ἀσκητικούς Μάρκε μάκαρ, χαίρων ἐχώρησας, καί σαρκός καί αἵματος ὤφθης ἀνώτερος, καί Θεῶ μόνω ἥνωσας, σαυτόν θεῖε Πάτερ, διά καθαρότητος καί ἐκτενοῦς προσευχῆς τότε Θεοφόρος ἐγένου, καί προεχαλκεύθης ὡς ξίφος, ἵνα Δυτικῶν συγκόψης φάλαγγας. ῞Οτε ἐπινεύσει Θεϊκῆ, εἰς τόν τῆς ᾽Εφέσου προέβης, θρόνον ἀοίδιμε, καί Δύσιν κατέλαβες ὑπέρ ἑνώσεως, καί προσθήκης διήλεγχες, τήν ἐν τῶ Συμβόλω τότε οἱ ἀκούοντες σοφίας λόγων σου, ταῦτα πρός ἀλλήλους ἐβόων, ὄντως διά στόματος τούτου, φθέγγεται τό Πνεῦμα τό πανάγιον. ῞Οτε ἐπειθάρχησαν κακῶς, καί ψευδοῦς ἑνώσεως ὅρω, πάντες ὑπέγραψαν, σύ δέ οὐκ ἐνέδωκας Μάρκε Θεόσοφε, ἀλλ' ἀντέσχες στερρότατα, ὁ μόνος πρός πάντας τότε ὁ μεγάλαυχος Πάπας Εὐγένιος, λύπη ἐν μεγίστη καί στένων, καί ἐν ἀπογνώσει τελεία, οὐδέν ἐποιήσαμεν, ἐβόησεν. ῞Οτε ἐκοιμήθης ἱερῶς, τόν ἁγίοις πρέποντα ὕπνον, Μάρκε ἀοίδιμε, τότε Θεολόγων σε δῆμοι προέπεμψαν, ὡς αὐτῶν στερρόν πρόμαχον, καί πάντων ᾽Αγγέλων τάγματα ἐκρότησαν ἐν τῆ ἀνόδω σου, τότε καί Τριάς ἡ ἁγία, ὑπέρ ἧς στερρῶς ἠγωνίσω, δόξης σε στεφάνοις ἐστεφάνωσε. Δόξα. ἧχος α' Χρεωστικῶς ἐκτελοῦμεν τήν μνήμην σου, Μάρκε παναοίδιμε, τῆς ἀκραιφνοῦς τῶν πατέρων δόξης ὑπέρμαχε ἀπροσμάχητε, καί πάντων ᾽Ορθοδόξων τερπνόν ἀγαλλίαμα τῆς γάρ θείας πίστεως, τοῖς παραχαράκταις Λατίνοις λυμαινομένης, τῆ κιβδηλεύσει τοῦ θειοτάτου Συμβόλου καί πάντων ἁπλῶς τῶν ἡμετέρων, τήν κακοδοξίαν τῆς Δύσεως παραδεξαμένων, σύ μόνος ὤφθης ἀνένδοτος, ὦ πρᾶγμα ξενήκουστον, ταῖς παρά τῶν ἐναντίων ἐπιφοραῖς, καί μόνος τήν Παπικήν τιάραν κατεπάτησας. Διό σε προστάτην ἄμαχον τῆς ᾽Ορθοδοξίας μονώτατον γινώσκοντες, εὐεργέτην ἐπιγραφόμενοι, εἰς τούς αἰῶνας μελωδικῶς σέ γεραίρομεν. Καί νῦν, Θεοτοκίον. Εἰς τά ἀπόστιχα, ἦχος β΄, Οἷκος τοῦ Εὐφραθᾶ. ῞Αρμα τῆς παντουργοῦ, χάριτος ἀνεδείχθης, καί οἶκος τῆς Τριάδος, τερπνός καί ὡραῖος, Πατρός, Υἱοῦ καί Πνεύματος. Στίχ. Τό στόμα μου λαλήσει σοφίαν. Μάχαιρα τμητική, καί πέλεκυς ἀμφήκης, ἐγένου θεῖε Μάρκε, φυτά Λατίνων πλάνης, ἐκτέμνων θεία χάριτι. Στίχ. Στόμα δικαίου μελετήσει σοφίαν. Χάριτας προσφωνεῖ, σοί Μάρκε ᾽Ορθοδόξων, ἅπασα ᾽Εκκλησία, ὀρθοδοξεῖν πεισθεῖσα, ἐκ σοῦ ᾽Ορθοδοξότατε. Δόξα καί νῦν, Θεοτοκίον. Δέσποινα ἀγαθή, ἅμα τῶ θείω Μάρκω, καί πᾶσι τοῖς ἁγίοις, τόν σόν Υἱόν δυσώπει, σωθῆναι τούς ὑμνοῦντάς σε. ᾽Απολυτίκιον θείας πίστεως, ἦχος γ'. Θείας πίστεως ὁμολογία, μέγαν εὕρατο ἡ ᾽Εκκλησία, ζηλωτήν σέ θεῖε Μάρκε πανεύφημε, ὑπερμαχοῦντα πατρώου φρονήματος, καί καθαιροῦντα τοῦ σκότους ὑψώματα. ῞Οθεν ἄφεσιν, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τοῖς σέ γεραίρουσι. Καί νῦν — Σέ τήν μεσιτεύσασαν. ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΕΓΑΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ ᾽Εν δέ τῶ μεγάλω Ἑσπερινῶ, ἐν τῆ ᾽Αγρυπνία, μετά τόν προοιμιακόν, στιχολογοῦμεν τό, Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δέ τό, Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν στίχους η' καί ψάλλομεν στιχηρά προσόμοια. Ἦχος δ'. ῾Ως γενναῖον ἐν μάρτυσιν. Τόν πυρίπνοον ρήτορα, Θεολόγον τόν ἄριστον, στύλον τόν ἀκράδαντον, θείας πίστεως, ὀρθοδοξίας μονώτατον, πρόμαχον, καί φύλακα, ὁπλοθήκην τήν καινήν, τῶν δογμάτων τοῦ Πνεύματος, Δεῦτε σήμερον, τόν ἀοίδιμον Μάρκον ἡ καθόλου, ᾽Ορθοδόξων ῎Εκκλησία, μελωδικῶς εὐφημήσωμεν. ᾽Αστραπή ἡ τοῦ Πνεύματος, ἡ βροντή ἡ τῆς χάριτος, οὐρανός ὁ πάγχρυσος ἐξηγούμενος, ὀρθοδοξίας τά δόγματα, φωστήρ ὁ λαμπρότατος, ᾽Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ᾽Ιωάννης ὁ δεύτερος ἐπιστήθιος, οὗ καί θρόνον ἐκόσμει τῆς ῎Εφέσου παρά πάντων εὐφημείσθω, Μάρκος ὁ θεῖος ἐν ἄσμασιν. Δανιήλ μέν τό πρότερον, Θεοσόφω τεχνάσματι, δράκοντα διέρρηξε Βαβυλώνιον, σύ δέ ὦ Μάρκε τοῖς λόγοις σου, τόν Ρώμης Εὐγένιον, ᾽Ιταλίας τόν δεινόν, καταβέβληκας δράκοντα, λυμαινόμενον, τῆ προσθήκη τήν πίστιν τῶν Πατέρων, καί Χριστοῦ τήν ᾽Εκκλησίαν, τῆς αὐτοῦ λύμης διέσωσας. Ἦχος β΄. Ποίοις εὐφημιῶν στέμμασιν. Ποίοις μελωδικοῖς ἅσμασιν, ἐπαινέσωμεν τόν θεῖον Μάρκον, ρήτορα ρητόρων τόν ἔνθεον; καί τόν δημηγόρον τῆς χάριτος; λιγυράν φωνήν τῆς ᾽Εκκλησίας; τό στόμα, τῆς εὐσεβείας τό θεσπέσιον; τά χείλη, τά οὐρανόβροντα τῆς πίστεως; γλῶσσαν τήν ἔκδικον δόξης, ὀρθῆς τῶν Πατέρων; ὑφ ἧς ἄφωνοι καί πρηνεῖς, εἰς γῆν κατεβλήθησαν, οἱ τῆς Δύσεως ὡς ἐμβρόντητοι. Ποίοις νικητικοῖς ἄνθεσι, στεφανώσωμεν τόν θεῖον Μάρκον; τῆς ὀρθοδοξίας τόν πρόμαχον; καί κακοδοξίας ἀντίμαχον; τόν λαμπρὁν Χριστοῦ τρισαριστέα; τόν πύργον, ὀρθῶν δογμάτων τόν ἀκλόνητον; τόν μέγαν, παγκρατιάρχην τόν ἀήττητον; τόν ἀληθῆ μονομάχον, ᾽Ορθοδόξων πάντων; τόν δι' οὗ ὀφρῦν Δυτικῶν, Χριστός καταβέβληκεν, ὁ ἔχων τό μέγα ἔλεος. Ποίοις ῾Ιεραρχῶν στέμμασιν, ἀναδήσωμεν τόν θεῖον Μάρκον, τῆς ᾽Εφέσου πρώην τόν πρόεδρον, νῦν δέ οἰκουμένης Διδάσκαλον; τοποτηρητήν ἑώας θρόνων; τόν μέγαν. ᾽Αρχιερέα τε ιβαί ὅσιον, προβάτων, τῶν λογικῶν ποιμένα ἄριστον; τόν μιμητήν τοῦ Δεσπότου; τόν ψυχήν τήν ἰδίαν ἐκτιθέντα ὑπέρ αὐτῶν, καί πᾶσιν αἰτούμενον, ἱλασμόν καί μέγα ἔλεος. Δόξα ἦχος πλάγιος β' Σήμερον ἀνέτειλεν ἐν τῶ στερεώματι τῆς ᾽Εκκλησίας, ἡ σεβάσμιος πανήγυρις τοῦ ῾Ιεράρχου καί τῆς ὀρθοδοξίας ἡμῶν προμάχου καί φύλακος. Δεῦτε οὖν φιλέορτοι πάντες, τά χαριστήρια τούτω προσάγοντες, ἐν φωναῖς ἀλαλαγμοῦ, τήν μνήμην αὐτοῦ ἑορτάσωμεν, λέγοντες, Χαίροις Μάρκε ἀοίδιμε, τῆς ἑώας φωστήρ ὁ λαμπρότατος, καί τῆς δύσεως πρηστήρ φλογερώτατος. Χαίροις τῶν ᾽Ορθοδόξων ἡμῶν τό μέγα ἐκνίκημα, καί τῶν κακοδόξων Λατίνων τό παντέλειον ἥττημα, Χαίροις ὁ ὑπέρ τῆς δόξης τῶν πατέρων, μυρίους πόνους καταβαλόμενος, καί πρός τήν αἵρεσιν μέχρις αἵματος ἀνταγωνισάμενος. Αἴτησαι πρεσβείαις σου, ἀσαλεύτους ἡμᾶς ἐν τῆ πίστει τηρηθῆναι, καί σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν. Καί νῦν. Τίς μή μακαρίσει. ΕΙΤΑ ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ Γενέσεως τό ἀνάγνωσμα. ᾽Ακούσας ῞Αβραμ ὅτι ἠχμαλώτευται Λώτ ὁ ἀδελφιδ. Παροιμιῶν, τό ἀνάγνωσμα, Μνήμη δικαίου μετ ἐγκωμίου. Σοφίας Σολομῶντος, ᾽Εγκωμιαζομένου δικαίου. ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΙΤΗΝ. Ἦχος α'. Εὐφραίνου ἐν Κυρίω πόλις ἡ Κωνσταντίνου, ἡ γόνον ἐνέγκασα, πάντας διενεγκόντα, Μάρκον τόν ἀοίδιμον, ἑώας τόν ἀήττητον ἀριστέα, ἄριστα καί λαμπρῶς, τόν ὕψιστον Πάπαν καθελόντα, τῆ δυνάμει τοῦ Πνεύματος. ᾽Ανάλαβε τῶν ἀσμάτων, τήν λιγύφθογγον κιννύραν, καί μέλπε τόν αἰσχύναντα τῶν Λατίνων τά στίφη, περικροτοῦσα φαιδρῶς τούτου σήμερον, τήν μνήμην τήν ἔνδοξον. ῾Ο αὐτός. ῾Ως μέγα ὑπάρχει σου τό κατόρθωμα, ἁγιώτατε Μάρκε ὡς θαυμαστή σου καί ξενήκουστος ἡ ἔνστασις, τῶν γάρ ἡμετέρων, τῶν μέν βία, τῶν δέ πειθοῖ, ἁπλῶς ἁπαξαπάντων, τῆ τῆς πίστεως ὑπαχθέντων καινοτομία, σύ μόνος καρτερόψυχε, ὑπέρ τῆς πατρώας δόξης μέχρι τέλους ἀντέσχες πρός ἅπαντας, Λατίνους τε φημί καί Λατινόφρονας. Καί γάρ τούς ὀφείλοντάς σοι συμμαχεῖν ὡς ἀδελφούς, πολεμίους ἔσχες, καί δεινῶς ἀντιβαίνοντας. Διά τοῦτο ἀπό ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν, αἰνετόν τό ὄνομά σου ῾Ιεράρχα πανθαύμαστε, ὡς μόνου σου τήν τοῦ Μονογενοῦς θεολογίαν ἀπαράτρωτον φυλάξαντος. Διό καί νῦν παρρησίαν πρός αὐτόν κεκτημένος, δεόμεθα, πρέσβευε ὑπέρ τοῦ φυλάττεσθαι ἡμᾶς ἀτρώτους ἐκ παντοίας αἱρέσεως. Ἦχος δ' Τῶν ᾽Ορθοδόξων τά συστήματα, χρεωστικῶς σε μακαρίζει Μάρκε τῆς ᾽Εφέσου πρόεδρε, ὡς εὐσεβείας στύλον στερεόν, καί πρόμαχον ἀήττητον. Σύ γάρ ἐν Φερράρα καί Φλωρεντία, ἀναφανδόν ἐξήλεγξας τῶν κακοδόξων ᾽Ιταλῶν, τήν ἀντίχριστον καινοτομίαν τῆς θείας πίστεως, Πνευματομάχους τοῖς πᾶσι γνωρίσας, ὡς τήν μοναρχίαν τῆς Θεὁτητος, εἰς δυαρχίαν τέμνοντας. Γρηγόριον δέ καί Βησσαρίωνα, ὡς Παπολάτρας ἀναφανέντας καί ἀλλοτριόφρονας, πανταχοῦ ὡς μιξόθηρας στηλιτεύσας, τήν ὀρθόδοξον πίστιν σαλευομένην ἐκράτυνας. ῞Ην καί ἡμᾶς διαφυλάττειν μέχρι τέλους ἀπαράτρωτον, πρέσβευε Χριστῶ τῶ Θεῶ, ὡς ἔχων πρὁς αὐτόν παρρησίαν πολλήν, πάτερ ἁγιώτατε. Δὸξα ἦχος πλάγιος β'. ᾽Αδαμάντινε τήν ψυχήν, Μάρκε παναοίδιμε, φωστήρ διαυγέστατε, τοῦ νοητοῦ τῆς ᾽Εκκλησίας στερεώματος, στύλε ἀπερίτρεπτε τῆς εὐσεβείας, τίς σου κατ ἀξίαν δυνήσεται παραστῆναι τούς ἡρωϊκούς ἀγῶνας τούς τε πρός τούς ἀλλοτρίους, ναί μήν καί τούς οἰκείους τῆς πίστεως μεθ' ὧν ἀνδρικώτατα συμπλεκόμενος, τῆ δυνάμει τοῦ Πνεύματος, τό ὑπερθαύμαστον τῆς νίκης κατά πάντων ἀνέστησας τρόπαιον, ὡς ἡ ἐκ τοῦ Παπικοῦ στόματος, προελθοῦσα ἀπόφασις τρανῶς ἐμαρτύρησε λέγουσα. ᾽Εποιήσαμεν οὐδέν, πάντως οὐδείς. ῞Ως νέον δέ Ζοροβάβελ σέ κηρύττομεν, ὅτι τήν ἐν ᾽Ιταλία πεπτωκυῖάν πως ὀρθόδοξον ἡμῶν πίστιν, οἴκαδε ἐπιστρέψας ἀνώρθωσας, καί ἁπανταχοῦ, ταῖς θεοσόφοις σου διδασκαλίαις συνέστησας. Διό καί εἰς αἰῶνας, εὐφημοῦμεν τήν ἔνδοξον μνήμην σου. Καί νῦν. Θεοτόκε σύ εἶ ἡ ἅμπελος. Εἰς τόν στίχον προσόμοια. Χαίροις ἀσκητικῶν Χαίροις ὁ ῾Ιερώτατος νοῦς, Θεολογίας ὁ κανών ὁ εὐθύτατος, Τριάδος τῆς ὑπερθέου, ὁ συντηρήσας καλῶς, ἀσυγχύτους θείας ἰδιότητας, Πατρός μέν τό αἴτιον, μόνον εἶναι Θεότητος αἰτιατόν δέ, τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Πνεύματος, θείοις δόγμασι, Θεολόγων ἑπόμενος τό αἰτιατοαίτιον, ὁ πόρρω βαλλόμενος, ὡς σύγχυσιν ἐπεισάγων καί σμῆνος ἄλλων αἱρέσεων, Χριστόν ἐκδυσώπει, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι τό μέγα ἔλεος. Στιχ. Τό στόμα μου λαλήσει σοφίαν. Χαίροις ὁ ῾Ιερός γραμματεύς, τῆς ὑψηλῆς θεοσοφίας τῆς χάριτος, τό στόμα τῶν Θεολόγων, τῆς ῎Εκκλησίας Χριστοῦ, ὁ μέγιστος γίγας καί ἀήττητος, ᾽Εφέσου τό καύχημα, Ζοροβάβελ ὁ δεύτερος, ὁ ἀναστήσας τό ὀρθόδοξον φρόνημα, ὅ κατέπεσεν, ἐν τῆ Δύσει τό πρότερον. ῎Ανθρωπε ἐπουράνιε, ἐπίγειε ἄγγελε, τῶν ᾽Ορθοδόξων ἡ δόξα, σκεῦος χαρίτων τοῦ Πνεύματος, Χριστόν μή ἐλλίπης, ἱκετεύειν ὑπέρ πάντων τῶν εὐφημούντων σε. Στίχ. Στόμα δικαίου ἀποστάζει σοφίαν, χείλη δέ ὰνδρῶν ἐπίστανται. Χαίροις ῾Ιεραρχῶν καλλονή, τῶν ἀσκητῶν περιφανές σεμνολόγημα ὅ πράξει καί θεωρία, κεκοσμημένος λαμπρῶς, ἀρετῶν τῶν θείων τό θησαύρισμα῾ πραότητος σκήνωμα, προσευχῆς ἰργαστήριον, τῆς ἀεννάου, τῆς σοφίας κειμήλιον, ταπεινώσεως, τό τερπνόν ἐνδιαίτημα῟ ἥλιε διακρίσεως εἰρήνης τό,τέμενος διπλῆς ἀγάπης ὁ οἷκος, τῆς πρός Θεόν καί τόν ἔγγιστα, Χριστόν ἐκδυσώπει, τοῦ δωρήσασθαι τῷ κόσμω τό μέγα ἔλεος. Δόξα Ἦχος δ'. Δεῦτε οἱ ᾽Ορθόδοξοι πάντες, καί εὐσεβείας ζηλωταί, δεῦτε καί θεάσασθε τοῦ θείου Μάρκου, πάλην καί νίκην ξενήκουστον, τούς ὅρους ὑπερβαίνουσαν, τῆς ἀνθρωπίνης δυνάμεως. ῟Ω τοῦ θαύματος εἷς ἀνήρ μονώτατος τήν πανοπλίαν ἐνδεδυμένος, τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος ἐν τῆ καρδία, ἵσταται τῆς ᾽Ιταλίας, ᾽Ιουλιανόν καί ᾽Ιωάννην καί πάντσς τούς ἐναντίους, ἀλλοτρίους τε καί τούς ἡμετέρους γενναίως ἐλέγχων, καί κατά κράτος νικῶν. ῎Οντως αὕτη ἐστίν ἡ νίκη ἡ τόν κόσμον νικήσασα, ἡ ὀρθόδοξος πίστις ἡμῶν, καί σύν αὐτῆ καί κατ αὐτήν πιστευόμενος Χριστός ὁ Θεός καί σωτήρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Καί νῦν. ᾽Εκ παντοίων. ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ Κάθισμα, Μετά τήν α' στιχολογίαν. Τόν τάφον σου Σωτήρ. Πυξίον μυστικόν, καί θεόγραφον πλάκα, καί Βίβλον νοητήν σέ κηρύττομεν Μάρκε, ἐν αἷς ἀναγινώσκομεν τό τῆς Πίστεως σύμβολον ἀπαράτρωτον καί τήν Λατίνων προσθήκην, ἀποβάλλομεν, τῶν ᾽Ορθοδόξων οἱ δῆμοι, οἱ σέ μακαρίζοντες. Δόξα, τὁ αὐτὁ. Καί νῦν, Θεοτοκίον. Μαρία ἡ τάς τρεῖς, ἀνηκούστους ἑνώσεις, ἑνώσασα φρικτῶς, παρθενίειν καί τόκον, Θεόν καί τόν ἄνθρωπον, πίστιν τε καί πιστεύουσαν, τοῖς ξενίζουσι τούτοις, καρδίαν ἀνθρώπου ἡμᾶς ἕνωσον, τῆ τοῦ Υἱοῦ σου ἀγάπη, καί σῶσον πανύμνητε. Μετά τήν β' στιχολ. Κατεπλάγη ᾽Ιωσήφ. Κατεπλάγησαν ὁμοῦ, πάντες οἱ Δύσεως σοφοί, καί ἑώας τήν ἰσχύν, τῶν διαλέξεων τῶν σῶν, παρισταμένου.ἐν μέσω τοῦ συνεδρίου, ὅπως ἐξ ἑτοίμου πρός ἅπαντας, ἐδίδου ἀποκρίσεις, Θεόσοφε, ἐξ ὁπλοθήκης θείας τῶν Πατέρων, καί Γραφικῶν παραστάσεων δι ὦν τήν τούτων, ἔξω σοφίαν, ἔδειξας μωρανθεῖσαν. Δόξα. Τό αὐτό. Καί νῦν• Θεοτοκίον. ᾽Απειρόγαμε ἁγνή, πῶς συλλαμβάνεις ἐν γαστρί, τόν ἁπάντων τήν πνοήν, περικρατοῦντα ἐν χερσί, φράσον ἡμῖν τόν λόγον τοῦ μυστηρίου σου. Πανάληθές ἐστι, τοῦτο ὦ ἄνθρωπε καί παῦσαι ἐρευνῶν τό δυσθεώρητον, ὕψος καί βάθος, μῆκος καί πλάτος, τῆς ἀπορρήτου λοχείας μου. Νικᾶ γάρ ὄντως, ἔννοιαν πᾶσαν, ἀνθρώπων τε καί ᾽Αγγέλων. Μετά τόν πολυέλ. Τήν σοφίαν καί λὁγον. ῾Η τοῦ Πνεύματος χάρις τοῦ Παντουργοῦ, καθαρώτατον σκεῦος καί ἱερόν, εὑροῦσα σε θεόσοφε, ἐξεχύθη σοῖς χείλεσι καί ὄργανον εἰργάσατο πληρῶσαι ἅ ὥρισε, καί ᾽Εκκλησίαν πᾶσαν, θανεῖν κινδυνεύουσαν, τῆ κακοδοξία, τῶν Λατίνων ζωῶσαι. Δι' ὅ οἱ ᾽Ορθόδοξοι, ὡς ζωήν οἰκουμένης σε, εὐφημοῦντες κραυγάζομεν. Πρέσβευε Χριστῶ τῶ Θεῶ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἐν πίστει τιμῶσι τήν ἁγίαν μνήμην σου. Δόξα, Τό αὐτό Καί νῦν. Θεστοκίον. ῾Ηλιόμορφον ἅρμα τό τοῦ Δαυίδ, πορφυρόστρωτος κλίνη τοῦ Σολομών, τόμος Θεοχάρακτος, ᾽Ησαῖου εἰκών ἔμψυχος, σκηνή τοῦ Μωῦσέως καί τεῖχος ἀδάμαντος, σύ τοῦ ᾽Αμώς ὑπάρχεις, λυχνία χρυσήλατος ἡ τοῦ Ζαχαρίου, Δανιήλ τε τό ὄρος, πυξίον κροκόλευκον, ᾽Αββακούμ, καί τό ἔξοχον προφητῶν περιήχημα, πρέσβευε τῶ σῶ Υἱῶ καί Θεῶ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς προσκυνοῦσιν ἐν πίστει, τόν πανάγιον τόκον σου. Οἱ ᾽Αναβαθμοί. τό α'. ἀντίφωνον τοῦ δ'. ἤχου. Τὸ προκείμενον. Τό στόμα μου λαλήσει σοφίαν, καί ἡ μελ. Στίχ. ᾽Ακούσατε ταῦτα πάντα τά ἔθνη. εἷτα μετά τό ἐλέησὁν με, ὁ Θεὸς, λέγε τό παρόν. Ἦχος πλάγιος β'. Τῆς ἐμπαθοῦς δυάδος ὑπεραρθείς καί τῆς ὑλικῆς τετράδος ἤδη λυθείς, τῆς ἐν μονάδι τριάδος, καί ἐν τριάδι μονάδος, σύ τριαδικός καί μοναδικός, ἐπόπτης γέγονας ἄμεσος, καί τῆ τῶν πρωτοτόκων συναυλιζόμενος πανηγύρει, τῶν ἐν οὐρανοῖς ἀπογεγραμμένων, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν, πάτερ ἁγιώτατε. ῾Ο Κανών τῆς Θεοτόκου εἰς στ΄ καί τοῦ ἁγίου οἱ β' εἰς η' α'. Κανών. Ἦχος δ'. ᾽Ανοίξω τό στόμα μου. Οὖ ἡ ἀκροστιχίς. Μάρκον γεραίρω, ὀρθοδοξίας στύλον. ὠδή α'. Μονάς τρισυπόστατε, Πάτερ, Υἱέ, Πνεῦμα ἅγιον, Θεέ ὑπερούσιε, χάριν μοι δώρησαι, τοῦ ὑμνῆσαί σου, τόν θεῖον ῾Ιεράρχην, τόν σέ ἀληθέστατα θεολογήσαντα. ᾽Ανοίξας τό στόμα σου, μέσον Φερράρας θεόσοφε, ἐδείχθης τῆς πίστεως γενναῖος πρόμαχος, τήν ἀντίθεον προσθήκην τῶν Λατίνων, ἐλέγξας σοφώτατα, λόγοις καί γράμμασι. Ρήτωρ, μεγαλόφωνος, σύ γεγονώς τῆς Θεότητος, τό Πνεῦμα τό ἅγιον ἐθεολόγησας, ἐκπορεύεσθαι, ἐκ τοῦ Πατρός καί μόνου, πατέρων ἑπόμενος, τοῖς θείοις δόγμασιν. Θεοτοκίον. Κυρίως σε Δέσποιναν, καί Θεοτόκον κηρύττομεν, Θεόν γάρ ἐγέννησας κατά ἀλήθειαν, γνωριζόμενον, μιᾶ ἐν ὑποστάσει, καί δύο ἐν φύσεσιν, ἁγνή πανάμωμε. ῞Ετερος. πλάγ. δ'. ῾Αρματηλἀτην Φαραώ. Τό μελουργόν τοῦ Παρακλήτου ὄργανον, ἡ λιγυρά καί τερπνή, πάγχορδος κιθάρα, τῆς ἐνθέου γνώσεως, κιννύρα θεοκρότητε, ὀρθοδόξων δογμάτων, ἡ τούς πιστούς καταθέλγουσα, ἔμπνευσόν μοι λόγον ὑμνοῦντί σε. ῾Ο ποταμός θεολογίας σήμερον, ἐκ τῆς ᾽Εδέμ πλημμυρεῖ, καί εἰς ἀρχάς κόσμου, τέτταρας μερίζεται, εὐφραίνων τοῖς ὁρμήμασι, τήν Χριστοῦ ᾽Εκκλησίαν, δεῦτε ἀντλήσατε ἄνθρωποι, τούτου τά ζωήρρυτα νάματα. Ναός Θεοῦ ἡγιασμένος γέγονας, Μάρκε θεόσοφε, τήν καρδίαν ἔχων, ὡς ἁγίαν τράπεζαν, τόν νοῦν ὡς ῾Ιερέα δέ, τήν δέ θέλησιν πάτερ, ὡς ἱερεῖον ἀμώμητον, τοῦ πιστοῦ λαοῦ προθυόμενον. Θεοτοκίον. Εὐκλεεστάτη Βασιλίς γεγένησαι, τόν Βασιλέα Χριστόν, οὗ ἡ βασιλεία, βασιλεία πέφυκε, πάντων αἰώνων ἄχραντε, ἐκ πατρός Βασιλέως, ὡς ἀϊδίου ἐκλάμψαντος, ἐν ταῖς σαῖς ἀγκάλαις βαστάσασα. Καταβασία. Χέρσον ἀβυσσοτόκον ὠδή γ. Τούς σούς ὑμνολὁγους. ᾽Ορθαῖς ἀποδείξεων ἐφόδοις, Λατίνους ὡς ᾽Ακινδυνιστάς, γενναίως ἐστηλίτευσας, καί, μή ταυτόν ἐδίδαξας, οὐσίαν καί ἐνέργειαν, ἐπί Θεοῦ εἶναι πάνσοφε. Νοήσας καλῶς τούς Θεολόγους, ὡς ἄριστος τούτων μαθητής, τήν μέν θείαν ἐνέργειαν, μετέχεσθαι τοῖς κτίσμασι, τήν φύσιν δέ ἀμέθεκτον, μένειν ὀρθῶς ἐδογμάτισας. Γραφῶν παραστάσεσι γενναίαις, τήν χάριν τοῦ Πνεύματος σοφέ, μερίζεσθαι ἀπέδειξας, καί Πνεῦμα ὀνομάζεσθαι, φύσιν δέ καί ὑπόστασιν, τούτου μηδόλως μερίζεσθαι. Θεοτοκίον. ᾽Εγέννησας κόρη ἀνωδίνως, ἀκόπως ἐβάστασας ἁγνή, ἀσπόρως δέ συνέλαβες, Θεόν τόν ὑπερούσιον, ὦ τέρατα παράδοξα τίς νοῦς βροτῶν οὐκ ἐξίσταται; ἄλλος. Οὐρανίας ἀψίδος. ῾Υφ' ὁσίων τιμᾶσθαι, σέ θεμιτόν ὅσιε, ὑπό Θεολόγων, ὡς Θεοῦ Θεολόγον ἀκρώτατον, διερμηνεύοντα, θεολογίας τάς τούτων, θεολόγω γλώττη σου, καί νῶ θεόφρονι. Γίγας ὥσπερ γενναῖος, δραμεῖν ὁδόν ἔχαιρες, ἀπ᾽ἄκρου οὐρανοῦ ἕως ἄκρου τῆς Δύσεως, ἐν παραστήματι, γιγαντιαίω τῶν λόγων, κρατύνων τῆς πίστεως τά θεῖα δόγματα. Εὐγενείας τό ἄκρον, πεπλουτηκώς ἄωτον. Εὐγενικός Μάρκος φερωνύμως ἐκλήθης μακάριε, ὅπερ γεγένησαι, πρώην κληθείς καταλλήλω, ἤ ὅπερ προκέκλησαι, γεγονώς ὕστερον. Θεοτοκίον Νύμφη ὤφθης ὡραία, Θεοῦ Πατρός ἄχραντε, τοῦ Υἱοῦ δέ μήτηρ, καί θυγάτηρ τοῦ Πνεύματος πάγκαλλος κατοικητήριον, τῆς ἀρχιφώτου Τριάδος, ὅλης τῆς Θεότητος ἔμψυχον τέμενος. Κάθισμα. Τήν σοφίαν καί λόγον. Τούς λειμῶνας τῶν θείων Μάρκε γραφῶν, καί Πατέρων ἁγίων τῶν συγγραφῶν, σοφῶς περιενόστησας, φιλεργός ὥσπερ μέλισσα, καί τῆς ὀρθοδοξίας, τά ἄνθη δρεψάμενος, ἕν μέλι ἐξ ἁπάντων, γλυκύ κατεσκεύασας, καί, παρέθου πᾶσι, τοῖς πιστοῖς θεοφόρε. Διό οἱ γευόμενοι, γλυκασμοῦ ἐν τῶ φάρυγγι, τῆς διανοίας βοῶμεν σοι. Πρέσβευε Χριστῶ τῶ Θεῶ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν,δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθω τήν ἁγίαν μνήμην σου. Δόξα τὁ αὐτό, καί νῦν Θεοτοκίον. Χαῖρε θρόνε πυρίμορφε τοῦ Θεοῦ, χαῖρε κόρη καθέδρα βασιλική κλίνη πορφυρόστρωτε, χρυσοπόρφῦρε θάλαμε, χλαμύς ἀλουργόχροε, τιμαλφέστατον τέμενος, ἀστραπηφόρον ἅρμα, λυχνία πολύφωτε. Χαῖρε Θεοτόκε, δωδεκάτειχε πόλις, καί πύλη χρυσήλατε, καί παστάς ἀγλαόμορφε, ἀγλαόχρυσε τράπεζα, θεοκόσμητον σκήνωμα. Χαῖρε ἔνδοξε νύμφη ἡλιοστάλακτε. Χαῖρε μόνη ψυχῆς μου εὐπρέπεια. Ὠδή δ'. τήν ἀνεξιχνιαστον. Ρώμην θείου Πνεύματος ἀναλαβών, Ρώμης παλαιᾶς ἐπεστόμισας, τούς ἀπογόνους, βλασφημοῦντας εἰς τό φῶς, τό τῆς μεταμορφώσεως, κατά Βαρλαάμ τόν παράφρονα. ῎Ακτιστον ἀῖδιον τοῦτο τό φῶς, δόξα φυσική τῆς Θεότητος, ὄντως ὑπάρχει κατά σέ Μάρκε σοφέ, οὐ κτίσμα ὑστερόχρονον, κατά τά Λατίνων ληρήματα. ῎Ιδον οἱ ἀπόοτολοι τό θεῖον φῶς, ὀφθαλμοῖς ὑλαίοις τό ἄϋλον, ἀλλ' ἐν δυνάμει καί ροπῆ ὑπερφυεῖ, ἐνισχυθεῖσι πνεύματος, κατά τούς σούς λόγους Θεόσοφος. Θεοτοκίον. Ρύπον ἀποκάθαρον ἐμῆς ψυχῆς, ὕλην τῶν παθῶν μου κατάφλεξον, ἄνθρακος θείου, ὡς πυράγρα μυστική, ἵνα νοΐ ἀΐλω σε, ἀνυμνολογῶ τήν πανύμνητον. Ἄλλος. Σύ μου ἰσχύς. ῾Ιεραρχῶν, τό θεῖον ὄντως ἐντρύφημα, ᾽Εφεσίων, τό ἔξοχον αὔχημα, χριστιανῶν ᾽Ανατολικῶν, ὕψωμα γενναῖον καί Δυτικων τό κατάπτωμα, καύχημα ἀληθείας, ἐξουθένημα πλάνης, τῆς ᾽Εφέσου ὁ Μάρκος ὑμνείσθω μοι. Καταγελᾶ, πόλις, δεινῶν ἐλεπόλεων, πύργον σχοῦσα, προβλήτην στερέμνιον, ἡ δέ Χριστοῦ ᾽Ανατολική ᾽Εκκλησία πύργον, προβαλλομένη σέ ἄρρηκτον, στρουθόν ὥσπερ ἐμπαίζει, ἐκκρούουσα ἐνέδρας, καί δεινά τῶν Λατίνων σοφίσματα. ῾Ο παμφαής, σήμερον ἔλαμψεν ἥλιος, ἐξ ἑώας, Μάρκος ὁ πανάριστος ιβαί τά δρυμοῦ, ψαλμικῶς εἰπεῖν, συνήχθη θηρία, τῆς Δύσεως οἱ ἀπόγονοι, καί μάνδρας εἰς ἰδίας, ἐκοιτάσθη αὐτίκα, ἀστραπήν τοῦ φωτός μή ἐνέγκαντα. Θεοτοκίον Νέος ᾽Αδάμ, ἀντί τοῦ πάλαι γεγένηται, ὁ υἱός σου, σύ δέ μῆτερ ἄχραντε, ἀντί τῆς Εὔας• ὁ δέ Σταυρός, ἀντί γνωστοῦ ξύλου ὁ Γαβριήλ, ἀντί ὄφεως, ἀντί ᾽Εδέμ ὁ πόλος, ἡ χαρά, ἀντί λύπης. ῎Ω καλῶν θημωνία ἀντίστροφος. ὠδή ε'. ᾽Εξἐστη τά σύμπαντα. ῞Ως στρατοπεδάρχην σε, προβάλλει ἱερώτατε, πᾶσα ἡ ἑώα ῎Εκκλησία, Πνεύματος ὅπλοις κατεδαφίζοντα, πύργον μοναρχίας Παπικῆς, τοῦ εἰς ὕψος ἄδικα, καί λαλοῦντος καί πράττοντος. ῞Ορους ἐδικαίωσας, κρατεῖν Μάρκε θεόσοφε, Πατέρων ἐνθέων θεσπιζόντων, τῆ τάξει μόνη τόν Ρώμης λέγεσθαι, πρῶτον τῶν λοιπῶν Πατριαρχῶν, ἀλλ᾽ οὐχί μονώτατον, ᾽Εκκλησίας δεσπόζοντα. Ρίζα διαστάσεως, ᾽Ανατολῆς καί Δύσεως, πάσης τε πηγή καινοτομίας, ἡ ἀρχή Πάπα ὄντως ἐγένετο, Συνόδοις ταῖς οἰκουμενικαῖς, καί Γραφαῖς μή εἴκουσα, ἀντιχρίστω φρονήματι. Θεοτοκίον. Θεός μέν τό βρέφος σου, ὑπάρχει παναμώμητε, σύ δέ πάλιν ἔμεινας παρθένος, μετά τόν τόκον ἁγνή Θεόνυμφε, Ποῖον ἄλλο μεῖζον ἐπί γῆς, τοῦ τοιούτου θαύματος, κόσμος ἅπας τεθέαται; ῎Αλλος. Ἵνα τί με ἀπώσω. Μόνος μέσον Λατίνων, ὑπερασπιζόμενος ἐγένου πάνσοφε, τῆς πατρίου δόξης, καί ἀντί συμμαχούντων ἐκέχρησο, φεῦ, ὡς πολεμίοις, τοῖς ἡμετέροις ψευδαδέλφοις. ῎Ω ψυχῆς στερροτέρας ἀδάμαντος. ᾽Απαθείας εἰς ὕψος, πρώην δέ ἀσκήσεως, Μάρκε ἀνέδραμες, καί σαυτόν καθάρας, θεωρία καί πράξει μακάριε, τῆς Θεολογίας, ὕστερον σάλπιγξ ἀνεδείχθης, διηχοῦσα τοῦ κόσμου τά πέρατα. Ρητορεύουσα γλῶσσα, ρυθμῶ καί μεθόδοις τῆς τέχνης βρενθύουσα, οὐκ ἰσχύει πάτερ, ἐγκωμίου σοι πλέξασθαι στέφανον, σύ γάρ μόνος ὥφθης, τῆς ἀκραιφνοῦς πατέρων δόξης, καί ταμίας καί φύλαξ καί πρόμαχος. Θεοτοκίον Κέντρον ὤφθης χαρίτων, σφαῖρά τε πολύαστρος θεοχαρίτωτε, τῶν ζωδίων κύκλος, δι᾽οὖ μέσον διέβη ὁ ἥλιος, τῆς δικαιοσύνης, καί τῆς φρικτῆς οἰκονομίας, τήν περίοδον πᾶσαν ἐπλήρωσε. Ὠδή ς΄. Τήν θείαν ταύτην καί πάντιμον. ῾Ο καταπέλτης ὁ κράτιστος, τῆς ἀζυμοθυσίας ἐπέφανε, Μάρκος ὁ πάνσοφος, τό τῆς ᾽Εφέσου καλλώπισμα οἱ παῖδες τῶν Λατίνων πάντες κρυβήτωσαν. Δεῖπνον Χριστός τόν θειότατον, ἐνζύμου διά ἄρτου τετέλεκε καί γάρ καιρός οὐκ ἥν, τῆς τῶν ἀζύμων ἐνάρξεως, κατά τάς ἀποδείξεις σου, Μάρκε πάνσοφε. ᾽Οθνεῖον δόγμα καί ἕκφυλον, τῶν ῎Εβιωνιτῶν καθιστόρηται, προσφέρειν ἄζυμα, ἀρχαῖον δέ νομοθέτημα ὑπάρχει προσφέρειν ἔνζυμα. Θεοτοκίον. Ξενίζει πάναγνε Δέσποινα, ᾽Αγγέλων καί ἀνθρώπων διάνοιαν, τό ξένον θαῦμά σου, σύ γάρ τόν κτίστην καί Κύριον, ᾽Αγγέλων καί ἀνθρώπων ξένως ἐγέννησας. Ἄλλος. Ἱλάσθητί μοι Σωτήρ. ῾Ο στύλος μέν τοῦ πυρός, τόν ᾽Ισραήλ καθωδήγησε πρός Χαναναίαν ποτέ, σύ δέ καθωδήγησας, ταῖς Θεολογίαις σου, τόν λαόν Κυρίου, πρός τήν Πίστιν τήν ᾽Ορθόδοξον. Νέος Δαυΐδ ἀληθῶς, ἐδείχθης Μάρκε ἀοίδιμε, ὡς δεύτερον Γολιάθ, τόν Ρώμης Εὐγένιον, κτείνας τῆ σφενδόνη σου, ὅτι Θεοῦ ζῶντος, παρατάξεις προσεξύβρισε. ᾽Αγάλλου ἡ τοῦ Χριστοῦ, νῦν ᾽Εκκλησία καί χόρευε, πλουτήσασα ἐκ Θεοῦ, Μάρκον τόν σοφώτατον, ἀήττητον πρόμαχον, τῆς ὀρθοδοξίας, δι' οὗ τρέπεις πολεμίους σου. Θεοτοκίον. Σέ γενεαί γενεῶν, Θεόνυμφε μακαρίζομεν, ὡς τετοκυΐαν Θεόν, τόν ὄντως μακάριον, καί τούς τά προστάγματα αὐτοῦ ἐκπληροῦντας, μακαρίους ἐργαζόμενον. Κοντάκιον. ῾Η παρθένος σήμερον. Πανοπλίαν ἄμαχον, ἐνδεδυμένος θεόφρον, τήν ὀφρῦν κατέσπασας, τῆς Δυτικῆς ἀνταρσίας, ὄργανον τοῦ παρακλήτου γεγενημένος, πρόμαχος, ὀρθοδοξίας προβεβλημένος. Διά τοῦτό σοι βοῶμεν, χαίροις ὦ Μάρκε, ὀρθοδόξων καύχημα. ῾Ο οἶκος. Τίς ἀμοιβή; τίς ἀνταπόδοσις ἀξία παρ᾽ ἡμῶν σοί προσενεχθήσεται, Μάρκε ἁγιώτατε, σύ γάρ δι' ἀσκήσεως προκαθαρθείς, Θεολογίας γέγονας ὄργανον, καί ῾Ιεράρχης χρηματίσας, ὑπέρ τῆς πατρώας δόξης, πρός Δυτικούς ἠγωνίσω μέχρις αἵματος• τῶν τῆ κακοδοξία παραπεσόντων, ἀνάστασις γέγονας τῶν παραπεσεῖ κινδυνευόντων ἀσφάλεια, τῶν διαστώτων ἕνωσις καί πάντων ἁπλῶς τῶν ᾽Ανατολικῶν, ὀρθοδοξίας ἀνεδείχθης Διδάσκαλος. Διά τοῦτο κατά χρέος, ἐκβοῶμέν σοι ἀπαύστως, χαίροις ὦ Μάρκε, ὀρθοδόξων καύχημα. Τῶ αὐτῶ μηνί ιθ'. Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν, Μάρκου ᾽Αρχιεπισκόπου ᾽Εφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ, καί τῆς ὀρθοδοξίας προμάχου καί φύλακος. στίχ. Κρατεῖ μέν Ἄτλας μυθικῶς ὤμοις πόλον, Κρατεῖ δ᾽ ἀληθῶς, Μάρκος ὁρθοδοξίαν Τό μεῖναι ἐντός ᾽Ορθοδοξίας ὅρων, ᾽Ανατολικοῖς κλῆρος ἐκ Μάρκου μόνου. Εἰ μή Σαβαώθ σπέρμα ᾽Ορθοδοξίας ῎Εδωκε Μάρκον, οὐκ ἄν ηὐσεβήσαμεν Τῆ δ' ἐνάτη δεκάτη νόες ἔνθεν Μάρκον ἄειρον. Οὗτος ὁ πανάριστος, καί κατἄλήθειαν μέγας διδάσκαλος, καί ἀήττητος πρόμαχος τῆς ᾽Ανατολικῆς ἁγίας ᾽Εκκλησίας, γέννημα μέν καί θρέμμα ἐχρημάτισε τῆς Βασιλίδος τῶν πόλεων, δηλαδή τῆς ὄντως λαμπρᾶς καί μεγάλης Κωνσταντινουπόλεως. Γονεῖς δέ κατά σάρκα ἔσχε, κατά μέν τόν βίον, περιφανεῖς οὕτω καί λαμπρούς, ὥστε καί Εὐγενικούς τουπίκλην ἐπονομάζεσθαι, κατά δέ τήν πίστιν, εὐσεβεστάτους καί ὀρθοδοξοτάτους, τήν οἴκησιν ἔχοντας εἰς τόν Γαλάτην, τόν νῦν Γαλατᾶν καλούμενον. Παιδευθείς δέ τήν ἔξω τε καί ἔσω σοφίαν, ἄκρος καί κατά τά δύο ἐγνωρίζετο. ῎Ερωτι δέ τρωθείς τῆς μακαρίας ἡσυχίας τῶν βιοτικῶν πραγμάτων, καί τῆς περί ταῦτα μανίας τε καί τύρβης φρονίμως ἀποστάς, καί τοῖς τὁτε δοκίμοις τῶν Μοναχῶν προσελθών, τῆ τῆς ὑποταγῆς ἐπιπόνω τε καί σκληροτέρα διαίτη, μάλα προθύμως τόν εὐγενικόν ὑπέστρωσεν αὐχένα, διά Χριστόν, ὅν ἐπόθησε, καί ὅν μόνον κερδῆσαι ἀντί πάντων εἵλετο. Καλῶς δέ καί ἀξίως τῆς ὑποταγῆς τούς ἀσκητικούς διανύσας διαύλους, καί ὄργανον χρηματίσας ἐπιτήδειον τοῦ παναγίου Πνεύματος, ὑπέρ οὗ καί ἀγωνίζεσθαι ἔμελλε καί τό τῆς ἱερωσύνης δέχεται χρίσμα, πρότερον μέν, τό τοῦ πρεσβυτερίου. ῞Υστερον δέ καί τό τῆς μεγάλης ἀρχιερωσύνης ψήφω μέν κανονικῆ τῆς ἱερᾶς καί ἁγίας Συνόδου, ἀξιώσει δέ σφοδροτέρα, μᾶλλον δέ ἐπιταγῆ ἀπαραιτήτω τοῦ Βασιλέως, (᾽Ιωάννης δέν ἦν οὗτος, ὁ καί τῶν Παλαιολόγων καί τῶν Βασιλέων παρέσχατος) καί εἰς τήν ὑψηλήν ἀνάγεται καθέδραν τῆς τῶν ᾽Εφεσίων μητροπόλεως, γνήσιος τῶ ὄντι διάδοχος τοῦ πρώτου Θεολόγου, τοῦ ἐπιστηθίου καί ἠγαπημένου μαθητοῦ. ᾽Επειδή δέ ὁ ρηθείς Βασιλεύς, ἐξ ἀπονοίας μωρανθείς καί τάς πατρικάς αὐτοῦ νουθεσίας τοῦ Μανουήλ εἰς οὐδέν θέμενος, Θεόν μέν τόν ποιήσαντα καί βασιλεύσαντα αὐτόν ἐγκατέλιπε, βουλήν δέ ὀλεθρίαν ἔθετο, ἵνα μετά τῆς ᾽Ανατολικῆς Συνόδου, εἰς τήν ᾽Ιταλίαν, ὡς οὐκ ὤφελε, παρά τόν ἀντίθεον Πάπαν ἀπελθών, οἰκουμενικήν ποιήση μετά τῶν Λατίνων Σύνοδον, καί τάς ἐκ μακροῦ τοῦ χρόνου ἐσχισμένας ῎Εκκλησίας ἑνώση, ὡς ἄν δῆθεν μιᾶς ἤδη γενομένης τῆς ᾽Εκκλησίας διά τῆς ὁμοδοξίας προτρέψητε ὁ Πάπας τούς ὑπ' αὐτόν τελοῦντας Βασιλεῖς, βοήθειαν αὐτῶ δοῦναι στρατιωτικήν, ἵνα τούς βαρβάρους ἀπελάση, ὅσον οὕπω μέλλοντας πρός τοῖς ἄλλοις ἅπασιν, καί αὐτήν ὑποδουλώσειν τήν Βασιλίδα τῶν πόλεων, Ταῦτα δέ φαντασθείς καί μάτην ὀνειροπολήσας ὁ δείλαιος κελεύει μετά τῶν ἄλλων, καί τόν Μάρκον ἕπεσθαι. ῾0 δέ, ἀπελθεῖν μέν εἰς τήν ᾽Ιταλίαν, οὐδαμῶς ἤθελε Βασιλέως γεμήν κελεύοντος, εἷξε κατάγε τοῦτο, καί δή ἀπελθόντων, τί μέν ἐκεῖ ἔπραξε, καί ὅπως τά Λατίνων κατέπληξε γένη τῆ θεοσοφία τῶν ἑαυτοῦ λόγων, καί οἵαν καί ὅσην ἔνστασίν τε καί καρτερίαν ὁ μακάριος ἐπεδείξατο, στερρότατα ἀντιπίπτων, πρός τε τούς χριστομάχους Λατίνους, καί τούς ἐξ ἡμῶν ἀποστάντας, καί πρός τόν Λατινισμόν αὐτομολήσαντας, ὑπέρ τοῦ ἀκαινοτόμητον καί ἀπαράσάλευτον διαμεῖναι, τῆ τοῦ Χριστοῦ ῾Αγία ᾽Εκκλησία, τό θεῖον καί ἱερόν Σύμβολον τῆς τῶν χριστιανῶν ὀρθοδὄξου πίστεως, καί ὅπως πάντας κατετροπώσατο, εἷς αὐτός μόνες ὤν, δυνάμει τοῦ ἐν αὐτῶ λαλοῦντος ἁγίου Πνεύματος, καί ὅπως, τῶν πάντων, αὐτός μόνος ἀκλινής, ἀκατὰγώνιστος καί ἀήττητος διέμεινε (ὅ καί τῶ ὄντι ἐλπλἥξεως ἄξιον) μή ὑπογράψας εἰς τόν ψευδώνυμον ῞Ορον τῆς θεοστυγοῦς καί θεοκαταλύτου ἑνώσεως, ταῦτα πάντα διέξεισιν εἰς πλάτος ἡ τά κατ αὐτόν ἱερογραφήσασα ἱστορία, ὁ καλούμενος ᾽Αντίπαπας, πρός ὅν καί παραπέμπομεν τούς εὐσεβεῖς φιλαναγνώστας, ὅς καί τήν θριαμβευτικήν αὐτοῦ εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν διηγεῖται ἐπάνοδον, καί ὅπως τά ἐν ᾽Ιταλία κακῶς γενόμενα συνοδικῶς ἀνέτρεψε καί κατέρραξε, καί πάλιν αὐτός μόνος τούς ἀπορραγέντας τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, ἐπεσύναξέ τε καί τῆ ἁγία ᾽Εκκλησία ἐπισυνῆψε, καί πάντας ἐδίδαξε, καί ἐστήριξεν ἐν τῆ ἀρχαία καί πατροπαραδότω ὁμολογία, καί κατά πάντα μέγιθτος ἀνεφάνη ἡλίκον καί οἷον οὐδένα ἡ ἀρχαιότης ἡμῖν παραδίδωσι. Τοῦτον κατέπληξαν μέν οἱ ἐχθροί πάντες, κατέπτηξε δέ, οὐχ ἥκιστα πάντων, ὁ ἀγέρωχος Πάπας Εὐγένιος• καί μαρτυρεῖ ἡ τοῦ στόματος αὐτοῦ ἀοίδιμος ἐκείνη ἀπόφασις ἐρωτήσας γάρ τούς παρεστῶτας, εἰ ὁ ᾽Εφέσου ὑπέγραψεν, ἐπειδή ἤκουσεν, ὡς οὐχ ὑπέγραψε, σύν ἀφάτω τῆ λύπη, τήν μόνην ταύτην ἀψευδῆ φωνήν, ἐξεφώνησεν εἰπών «Λοιπόν ἐποιήσαμεν οὐδέν». Ταῦτ ἄρα καί ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ ᾽Εκκλησία, ὡς εὐεργέτην, καί διδάσκαλον, καί μόνον ὑπέρμαχον, καί ἀήττητον ἀριστέα τῆς ᾽Αποστολικῆς ὁμολογίας γινώσκουσα καί ἕνα τῶν πάλαι Θεοφόρων ἐπισταμένη ποιμένων, ψήφω κανονικῆ ἐθέσπισε τοῖς ἁπανταχοῦ ὀρθοδόξοις ἡμῖν, ἵνα χρεωστικῶς ἐκτελῶμεν τήν ἱεράν αὐτοῦ μνήμην, εἰς δόξαν τοῦ ἁγίου Θεοῦ καί τῆς ἡμετέρας ἁγίας ᾽Ανατολικῆς ᾽Εκκλησίας κλέος καί καύχημα ὅ δή καί πρό τῆς ἁλώσεως λαμπρῶς ἐτελεῖτο ἐν τῶ εἰρημένω Γαλάτη, ὡς τό ἱερώτατον τῆς ᾽Εκκλησίας δηλοῖ θέσπισμα, ὅ καί ἐτάξαμεν μετά τήν παροῦσαν ᾽Ακολουθίαν, ἵνα πᾶν ἄδικον ἀποφράττηται στόμα, βουλόμενον ἄδικα λαλεῖν εἰς τό ὕψος τῆς αὐτοῦ δόξη ς καί ἁγιότητος. Οὗ ταῖς ἁγίαις πρεσβείαις πάση ς αἱρετικῆς κακοφροσύνης ρυσθείημεν καί ἡ μεῖς καί τῆ ς ἐπουρανίου Βασιλείας ἀξιωθείημεν. ᾽Αμήν. Ὠδή ζ'. Οὐκ ἐλάτρευσαν τῆ κτίσει. ᾽Ιδού ἤστραψεν, ἡ μνήμη τοῦ τρισμάκαρος, Μάρκου ὡς ἥλιος, ᾽Ανατολῆς τούς πιστούς, φωτίζουσα ἅπαντας, τό δέ τῆς Δύσεως, πῦρ καθάρσιον, ἀποσβεννῦσα τέλεον, καί μή ὄν ἀποδεικνῦσα. ᾽Ακουέτωσαν, Λατίνων οἱ ἀπόγονοι, τοῦ θείου ρήτορος, τῆς στεντορείας φωνῆς, ὅτι ἡ μετάνοια πλήρης ὑπάρχουσα, οὐκ εἰς βάσανον, πυρός τούς ἐκδημήσαντας, εἰς τρυφήν δέ παραπέμπει. Σιγησάτωσαν, Λατίνων τά παλίμφημα, στόματα σήμερον, ἀντιβροντᾶ γάρ αὐτοῖς, τόν τρίτον εἰσάγουσι τόπον κακόδοξα, ἡ πανεύσημος γλῶττα Μάρκου κηρύττουσα, ὀρθοδόξως δύο τόπους. Θεοτοκίον. Σωματώσασα, τόν λόγον τόν ἀσώματον, κόρη Θεόνυμφε τούς ἐνσωμάτους βροτούς ἀσωμάτους ἔδειξας, ᾽Αγγέλους ψάλλοντας, ὑπερύμνητε, ὁ τῶν Πατέρων Κύριος, καί θεός εὐλογητός εἶ. ῎Αλλος. Οἱ ἐκ τῆς ᾽Ιουδαίας. Μαργαρίτας τιμίους, πολυτάλαντον ὄλβον καί ἀναφαίρετον Χριστοῦ τῆς ᾽Εκκλησίας, τά θεολογικά σου καταλείπεις συγγράμματα δι᾽ ὧν πλουτίζεις ἡμῶν, τάς πενομένας φρένας. ῎Αλλον Κύριλλον, πάτερ, ἄλλον ᾽Αθανάσιον ἤ Θεολόγον τε, νέον σε Ἰωάννην οἱ Πολῖται ἐκάλουν, ὑποστρέψαντα βλέποντες, ὡς ἀριστέα λαμπρόν, καί μιμητήν εκείνων. Σέ ἐμίσησαν μάκαρ, ὡς ἐν πύλαις ἐλέγχοντα, καθώς γέγραπται, Λατνοί τε συμφώνως, μετά Λατινοφρόνων, καί καλῶς μή πειθόμενον, ψευδεῖ ἑνώσει αὐτῶν, ὡς Θεοῦ χωριζούση. Θεοτοκίον. ᾽Ιατῆρα τῶν νόσων, ἐλατῆρα τῶν πόνων, δοτῆρα πάντων καλῶν, φωστῆρα τῶν ἐν σκότει, σωτῆρα τῶν ἐν πλάνη, ἡ γεννήσασα Δέσποινα, νοσοῦντά με ψυχικῶς, ἰάτρευσον καί σῶσον. ὠδή η'. Παῖδας εὐαγεῖς. Τιμᾶ σου τήν μνήμην ῾Ιεράρχα, Χριστοῦ ᾽Εκκλησία ἡ ὀρθόδοξος, ὑπέρ ἧς κατέβαλες, πόνους μέχρις αἵματος, καί τήν αὐτῆς ἐκράτυνας δὁξαν Θεόσοφε, ῾Αγίων τήν ἀπόλαυσιν δείξας μή τελείαν εἷναι, πρό κρίσεως τρισμάκαρ. ῞Υδατος ζωῆς καί ἀφθαρσίας, εἰς κόρον οἱ δίκαιοι πλησθήσονται, καί τῆ ς νίκη ς τέλειον, λήψονται τὁν στέφανον, μετά τήν ἐξανάστασιν, οἱ δέ ἀδόκιμοι, κομίσονται ποινήν τήν τελείαν, κατά τούς σούς λόγους πάνσοφε ῾Ιεράρχα. Λῆρος ἀποδείκνυται σοῖς λόγοις, Λατίνων ἡ δόξα ἡ πρεσβεύουσα, πρό τῆς ἀναστάσεως λαμβάνειν τό τέλειον, τῆς θείας ἀπολαύσεως, δικαίους ἅπαντας, τελείαν δέ, τήν δίκην ἀδίκους, πῶς γάρ ἔσται δίκη πρό κρίσεως δικαίας; Θεοτοκίον. ῾Ο πᾶσιν ἀνέκφαντος τοῖς οὖσιν, ἐκ σοῦ ἐπεφάνη παναμώμητε, τοῖς βροτοῖς δι᾽ ἄφατον, ἔλεον ὡς ἄνθρωπος• ἐν τῆ ἐκφάνσει δ' ἔμεινε, καί μετά ἔκφανσιν, ὡς ἦν πρό τῆς ἐκφάνσεως πάλιν, οἷα Θεός πόλων, ἀνέκφαντος τοῖς πᾶσι. ῞Αλλος. ᾽Επταπλασίως κάμινον. Στήλην σε ζῶσαν πίστεως, ὀρθοδόξου κηρύττομεν, ὅρον ἀκραιφνοῦς, Θεολογίας πάνσοφε, κανόνα εὐθύτατον, τῶν θείων παραδόσεων, στάθμην ἀκριβῆ, τῆς ἀληθοῦς εὐσεβείας, ἐκκλίνουσαν ἐπίσης, περιττόν καί ἐλλεῖπον, ὑς ἐκ τοῦ ἀντιθέτου, κακίας ὁμοτίμου. Τῶν διεστώτων ἕνωσις, τῶν πεσόντων ἀνόρθωσις, καί τῶν κλονουμένων, στηριγμός γεγένησαι, ἁρμόσας τούς ἅπαντας, διά Συνόδου Μάρκε σοφέ, ἐν τῶ ἀσφαλεῖ, ὀρθοδοξίας κανόνι, βοῶντας εὐχαρίστως, ῾Ιερεῖς ἀνυμνεῖτε, λαός ὑπερυψοῦτε, Χριστόν εἰς τούς αἰῶνας. ᾽Εστενοχώρει ῞Αγιε, τήν πλατεῖαν καρδίαν σου, ἡ διηνεκής τῆς ᾽Εκκλησίας μέριμνα, ὑφ ἧς ἐκκαιόμενος, ὥσπερ ὁ μέγας Παῦλος ποτέ πόθω ἐκζητεῖς, τόν προστησόμενον ταύτης, μετά τήν κοίμησίν σου καί εὑρών ὡς ἐπόθεις, Γεννάδιον τόν πάνυ, ἡδέως ἐκοιμήθης. Θεοτοκίον. Φῶς ἡ τό πρῶτον τέξασα, τό ᾽Αγγέλους τά δεὑτερα, φῶτα ὑποστῆσαν, καί φῶς τό πρωτόγονον, δημιουργῆσαν, αὖθίς τε, φωστῆρας δύο παραγαγόν, ἐπί πᾶσι δέ, ψυχήν ὡς φῶς οὐσιῶσαν, καί φῶτα ὑποδεῖξαν, προστάγματα οἰκεῖα, φώτισον τοῦ, νοός μου, τόν ζόφον Θεοτόκε. Ὠδή θ'. ῞Απας γηγενής. Νίκην κατ᾽ ἐχθρῶν, Λατίνων ἀνέστησας, κἄν τούτω ῞Αγιε, καί τά τούτων πρόσωπα, αἰσχύνης πάσης ὄντως ἐπλήρωσας, δείξας ἐνθέοις λόγοις σου, ὡς οὐ τά ρήματα, τοῦ Κυρίου, τά, φάγετε πίετε, μεταβάλλουσι δῶρα τά τίμια. ῾Ιερατικαῖς, εὐχαῖς ἁγιάζεται καί ἐπικλήσεσι, δῶρα τά προκείμᾂνα, καθώς σύ Μάρκε λαμπρῶς ἀπέδειξας, ταῖς μυστικαῖς ἑπόμενος, ἱερουργίαις καλῶς, Βασιλείου καί τοῦ Χρυσορρήμονος, ὦν τόν βίον καί λόγον ἐζήλωσας. Δέχου τήν ἡμῶν, ὠδήν ὡς χρυσόπλοκον προσφερομένην σοι, στέφανον ἀήττητε, παγκρατιάρχα Χριστοῦ νικήσαντι, οὐχί τό ἔξω πένταθλον, τό δέ ὀκτάεθλον, τῆς Λατίνων δυσσεβοῦς αἱρέσεως, μονομάχε στερρέ μυριόνικε. Θεοτοκίον. ῞Υψος οὐρανοῦ, καί γῆς βάθος ἄπειρον τίς ἑρμηνεύσειε; κόρη ἀειπάρθενε; οὕτω, καί ὕψος τοῦ μυστηρίου σου, πῶς νοῦς σμικρός δυνήσεται καί περιπέζιος, ἑρμηνεῦσαι, βάθος τε τό ἄπειρον, τῆς ἀσπόρου λοχείας σου πάναγνε; ῎Αλλος. ᾽Εξἐστη ἐπί τούτω ό οὐρανός. ῞Ως ὄντως θαυμαστή σου παμβασιλεῦ, καί μεγίστη ἥν ἔδειξας πρόνοιαν, περί τόν σὁν, Μάρκον προαιρέσεως φονικῆς Λατίνων λυτρωσάμενος, καί τῆ ᾽Εκκλησία σου ἀποδούς, ἀπήμαντον καί σῶον, ὀρθοτομοῦντα ταύτης, θείων δογμάτων τήν ἀκρίβειαν. ᾽Ενώπιον Τριάδος τῆς ἀρχικῆς, ὑπέρ ἧς ἠγωνίσω Θεόσοφε, παρεστηκώς, δόξης ἀπολαύεις θεοειδοῦς, θέσει Θεός γενόμενος, καί φωτός πληρούμενος τριλαμποῦς, λυθέντων τῶν ἐσόπτρων, σκιῶν τε παρηγμένων, τῆς ἀληθείας ταῖς ἐμφάσεσι. Νικῶσαν τάς αἱρέσεις νεανικῶς, Δυτικῶν ἀεννάως ἀπόφαινε, Μάρκε σοφέ, πᾶσαν ᾽Εκκλησίαν ᾽Ανατολῆς, ἥτις εὐχαριστοῦσά σοι, ψήφω διορίζει Συνοδικῆ, τιμᾶσθαι ἐτησίως, τήν μνήμην σου Θεόφρον, ὀρθοδοξίας ὡς προῖστορος. Θεοτοκίον. ῾Υμνῶ σε τήν πανύμνητον ἀληθῶς, μεγαλύνω σε τήν πολυὒμνητον, ἥν ἀνυμνεῖ, ὕμνοις ἀσιγήτοις πᾶσα πνοή, τεκοῦσαν ὑπερύμνητον, λόγον ὅν ὑμνοῦσιν ἐν οὐρανοῖς, χίλιαι χιλιάδες, μύριαι μυριάδες, ἐν φλογεροῖς ἀῦλοις στόμασι. ᾽Εξαποστειλάριον. Τοῖς μαθηταῖς συνέλθωμεν. ῾Ο αἰσθητός μέν ἥλιος, τῆς ἕω ἐξανίσχων, φωτίζει κόσμον ἅπαντα, φθάσας δέ Δύσιν ὅμως, ἰδίας κρύπτει ἀκτῖνας σύ δέ θεῖε Μάρκε, καί ἐν τῆ ἕω ἔλαμψας, καί τήν Δύσιν δέ φθάσας, λόγοις σοφοῖς, ἐν αὐτῆ ἐξέλαμψας πολλῶ μᾶλλον, ὅθεν ὤφθης λαμπρότερος, τοῦ ἡλίου Θεόφρον. ῞Ετερον. Γυναῖαες ἀκουτίσθητε. Τόν τῆς ῎Εφέσου πρόεδρον, καί οἰκουμένης μέγιστοΦ, διδάσκαλον καί σωτῆρα, ἀνευφημήσωμεν Μἁραον, στὑλος γάρ ἀπερίτρεπτος, ὀρθοδοξίας γέγονε, καί καταπέλτης κράτιστος, καί κεραυνός καταφλέγων κακοδοξίας Λατίνων. Θεοτοκίον. Μαρία ὁ χρυσόπαστος, τῆς Θεότητος θάλαμος, εὐγένεια ἡ τοῦ Γένους, ἡ κοσμήσασα κόσμου, τήν ἀκοσμίαν κόσμησον, τῆς ψυχῆς μου τό ἄκοσμον, τῆς ἐκ πόθου καί πίστεως, κοσμούσης σε ἐν εὐκόσμοις, ὑμνολογίαις παρθένε. Εἰς τούς αἴνους. Ἦχος α΄ . Τῶν Οὐρανίων ταγμάτων. Τῆς ὑπερθέου Τριάδος, νῦν ἐλλαμπόμενος, ταῖς φωτουργοῖς ἀκτῖσιν, ὅλος φῶς χρηματίζεις, ὅλος ἐξαστράπτων, ὅλος Θεός, κατά χάριν μακάριε, φῶς καθορῶν τόν Πατέρα, φῶς τόν Υἱόν, φῶς τό Πνεῦμα τό Πανάγιον. Μάρκε τοῦ λέοντος Μάρκου, πλουτήσας ὄνομα, καί θρόνον, αὐτοῦ τόπον, Θεοφόρε ἐπέχων, ἴσον καί τό Πνεῦμα καί τήν ἰσχύν, ἀκολούθως ἐπλούτησας. ῞Οθεν ὡς λέων βρυχήσας τούς δυσμενεῖς Παπολάτρας διεσκόρπισας. Τοῦ ἑωσφόρου τῆς Ρώμης, φυσιωθέντος δεινῶς, καί θρόνον αὐτοῦ θέντος, ὑπεράνω τῶν ἄστρων, σύ μόνος ζηλώσας ὡς Μιχαήλ, ἀνεβόησας ἔνδοξε στῶμεν καλῶς, στῶμεν πάντες, ἐν ταῖς σεπταῖς, τῶν Πατέρων παραδόσεσι. Τοῖς Θεολόγοις συνήφθης Μάρκε ἀοίδιμε ὡς Θεοῦ Θεολόγος, τοῖς ὁσίοις δέ πάλιν, ὡς ὅσίος παμμάκαρ, τοῖς ἀθληταῖς, ἀθλητής ὡς ἀναίμακτος, καί τόν Θεόν ἱκετεύεις ὑπέρ ἡμῶν, τῶν ἐκ πόθου εὐφημούντων σε. Δόξα ἦχ. πλ. α'. Σαλπίσωμεν ἐν σάλπιγγι ἀσμάτων, χορεύσωμεν τῶ Πνεύματι, καί κροτήσωμεν εὐφραινόμενοι, ἐν τῆ πανδήμω πανηγύρει, τοῦ Θεοσόφου Πατρός, Βασιλεῖς καί ῎Αρχοντες συντρεχέτωσαν καί τόν δι' ἀγώνων τῶν λογικῶν γενναίως, τούς γόνους τῆς Δύσεως, ἀντιλέγοντας δυσσεβῶς, ἐν σοφία νικήσαντα εὐφημείτωσαν ποιμένες καί διδάσκαλοι, τόν τῆς ὀρθοδοξίας ἀήττητον προστάτην, συνδραμόντες μακαρίσωμεν οἱ ὅσιοι, τόν ἀσκητήν οἱ ῾Ιερεῖς, τόν ποιμένα, οἱ ἐν συμφοραῖς, τόν σωτῆρα οἱ Φιλόσοφοι, τόν Σοφόν οἱ ἁμαρτάνοντες, τήν θερμήν πρεσβείαν῾ οἱ ἀσθενοῦντες, τὁν ἰατῆρα οἱ Θεολόγοι, τόν Θεολόγον ἅπαντες οἱ ᾽Ορθόδοξοι, τόν κοινόν εὐεργέτην, κατά χρέος ἐγκωμιάζοντες ἀνακράξωμεν Μάρκε ἁγιώτατε μεσίτευσον ὑπέρ ἡμῶν, πρός τόν Θεόν καί Δεσπότην, καί ρῦσαι κολάσεως ταῖς ἱκεσίαις σου. Καί νῦν, Μακαρίζομέν σε. Δοξολογία μεγάλη Τυπικά Μακαρισμοί ἐκ τῆς γ' καί στ΄ ὠδῆς. (ς') ῾Ηρωελεγεῖον Ν. Λογάδου. Μάρκος, πρόσθεν ἐπαρκέσσας τῆ Πίστει ὀρθῆ, ἀρκέσσει καί νῦν, βαλλομένη ἑτέροις Πολλοί Μάρκοι ἐσοῦνται, ὅπλοις τε καί ἰδμοσύνησι κείνου, καί χάριτι χρησάμενοι θεόθεν. Χαῖρε Πάτερ, χαῖρ' ὦ γλυκύθυμον ἄεισμα, νέον τε, καί σάου εὐσεβέας, καί βλαβέων Λογάδην. Γρηγορίου Στουδίτου. Ταρβαλέον Χείμαρρον, εὐσσεβίης τε ὄλεθρον, ὤλεσες ἐν Συνόδω, Μάρκος ὁ τῆς ᾽Εφέσου. Κάβαλλεν ἐχθίστους, ἰδέ Παππικόν ὄχλον ἐνίκα, ἔντεσι σύν κλειτοῖς, Πνεύματος Οὐρανίου.

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΩΝΤΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ

Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ Το λεπτό ρώσικο παιχνίδι με Βαρθολομαίο και Παλαιστίνιους Η πτώση του Ειρηναίου επιτεύχθηκε χάρη στις συντονισμένες ενέργειες Ελλήνων και Παλαιστινίων και ιδιαίτερα χάρη στη δραστήρια διπλωματία του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών με πρωταγωνιστή τον υφυπουργό Σκανδαλάκη. Η ελληνική κυβέρνηση και η παλαιστινιακή αρχή ενέργησαν στα πλαίσια της συμμαχίας τους με τη Μόσχα που προσπαθεί καιρό τώρα να βάλει πόδι στην περιοχή. Το τελειωτικό χτύπημα στον Ειρηναίο δεν το έδωσε ούτε ο Σκανδαλάκης, ούτε ο Αμπάς, αλλά ο μοιραίος Βαρθολομαίος ο οποίος σήκωσε τελικά το μπαλάκι που του πέταξαν στην αυλή του πιστεύοντας ότι θα κερδίσει ισχύ στην επόμενη μέρα της διαδοχής. Από τη στιγμή που ο Βαρθολομαίος βγήκε μπροστά, όλοι οι άλλοι έκαναν πίσω και ξαφνικά οι παλαιστίνιοι εμφανίστηκαν οι πιο θερμοί υποστηρικτές του Ειρηναίου. Το παράδοξο αυτό έχει την εξήγησή του: Ο Ειρηναίος έχει ακόμη κάποια δύναμη στα χέρια του που δεν μπόρεσαν να του την αφαιρέσουν. Πρόκειται για τους καθοριστικούς ψήφους των ιερέων που πρόσκεινται στον Ειρηναίο και θα κληθούν να ψηφίσουν για τον διάδοχο. Αυτούς τους ψήφους θέλει να προσεταιριστεί η ρώσικη πλευρά ενάντια στην υποψηφιότητα που θα στηριχθεί από το οικουμενικό πατριαρχείο. Γι’ αυτό τώρα οι φίλοι της Ρωσίας στην παλαιστινιακή αρχή ανέλαβαν τον προσεταιρισμό του θύματός τους, ενώ η ίδια η Ρωσία συνεχίζει να χτυπάει το θύμα ως την τελική του πτώση, αλλά βάζοντας άλλους μπροστά. ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ Στην υπόθεση Ειρηναίου αναπτύχθηκε ένα τόσο πολύπλοκο σχέδιο που μόνο η ρώσικη διπλωματία θα μπορούσε να το έχει οργανώσει. Πρώτη ξεκίνησε η Ελλάδα την επίθεση και στη συνέχεια ακολούθησε ένα ντόμινο το οποίο δεν θα ήταν δυνατό χωρίς έναν ρωσόφιλο όπως ο Αμπάς στην ηγεσία της παλαιστινιακής αρχής. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως η επίθεση εκδηλώθηκε σχεδόν αμέσως μετά το θάνατο του εθνικιστή παλαιστίνιο ηγέτη Αραφάτ. Μεταξύ Ειρηναίου και Αραφάτ υπήρχε πάντα καλή σχέση και μάλιστα αυτός ήταν ένας από τους λόγους που το Ισραήλ καθυστέρησε τρία χρόνια να αναγνωρίσει την εκλογή του ως πατριάρχη. Ο Ειρηναίος σαν έλληνας εθνικιστής μόλις εκλέχτηκε διακήρυξε την πρόθεσή του να διαφυλάξει τις μεγάλες εκτάσεις που έχει το πατριαρχείο στην περιοχή και μάλιστα ακύρωσε προηγούμενες συμφωνίες με το Ισραήλ που είχε κάνει ο προκάτοχος του Διόδωρος με αποτέλεσμα να καταδικαστεί από τα δικαστήρια του Ισραήλ σε τεράστιες αποζημιώσεις! Δεν είχε λοιπόν λόγους η παλαιστινιακή αρχή να χαλάσει αυτή τη σχέση. Η σχετικά όμως ανεξάρτητη στάση του Ειρηναίου εκτός από το Ισραήλ είχε δυσαρεστήσει και τη Ρωσία, δυσαρέσκεια που μεγάλωσε όταν ο Ειρηναίος στήριξε τον Βαρθολομαίο στη σύγκρουση με τον Χριστόδουλο για το ζήτημα των Νέων Χωρών. Ο ευνοούμενος της Ρωσίας στα Ιεροσόλυμα Τιμόθεος Βόστρων μετά την εκλογή του Ειρηναίου εξάντλησε όλα τα μέσα για να τον ρίξει από δικαστικές προσφυγές μέχρι απόπειρα δολοφονίας. Ωστόσο τίποτα από όλα αυτά δεν στέφθηκε με επιτυχία. Τα πράγματα δυσκόλεψαν για τη Ρωσία όταν το Ισραήλ τελικά αναγνώρισε τον Ειρηναίο το 2004. Τα βασικά του στοιχεία εναντίον του Ειρηναίου, ο Τιμόθεος Βόστρων τα πήρε από τους Βαβύλη και Τριανταφυλλάκη, δηλαδή την ομάδα που είχε στείλει ο Χριστόδουλος στα Ιεροσόλυμα για να “υποστηρίξουν” τον Ειρηναίο. Το δίδυμο κυκλοφόρησε άσεμνες φωτογραφίες του Τιμόθεου γεγονός το οποίο αυτός επικαλέστηκε στα δικαστήρια για να καταγγείλει νόθευση της προεκλογικής εκστρατείας. Μάλιστα, χρησιμοποίησε τον Βαβύλη, που ξαφνικά μεταστράφηκε, σα μάρτυρα του! Οι απεσταλμένοι του Χριστόδουλου λειτούργησαν τελικά σαν προβοκάτορες και τελικά σαν πυροκροτητής στα θεμέλια του θρόνου. Η βόμβα έσκασε μετά την άνοδο του Αμπάς στην παλαιστινιακή ηγεσία. Με έλληνες και παλαιστίνιους στο πλευρό της ήταν πιο εύκολο για τη Ρωσία να πετύχει τους στόχους της. Έτσι στις αρχές του 2005 το επίκεντρο της περίφημης ελληνικής εκκλησιαστικής “κάθαρσης” πήδησε τα σύνορα και μπήκε στην αυλή του πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Το δίδυμο Βαβύλη- Τριανταφυλλάκη ξεφόρτωσε όλες τις σκοτεινές υποθέσεις που κουβαλούσε στις πλάτες του στον Ειρηναίο, ενώ ο Χριστόδουλος έμεινε βολικά κρυμμένος αφού καλύφθηκε πλήρως από το ελληνικό τετρακομματικό καθεστώς. Η συμμετοχή της ελληνικής πλευράς στο σχέδιο συμπληρώθηκε με τη φοβερή κατηγορία που εξαπέλυσε ενάντια στον Ειρηναίο η παλαιστινιακή αρχή ότι ξεπούλησε μεγάλα κομμάτια γης του πατριαρχείου στους Ισραηλινούς διακυβεύοντας τα συμφέροντα των παλαιστινίων που διεκδικούν τα Ιεροσόλυμα για πρωτεύουσα του κράτους τους. Στοιχεία δεν υπήρχαν, αλλά με τη λάσπη που είχε πέσει από την Ελλάδα και με δεδομένο ότι η ελληνική κυβέρνηση και ο Χριστόδουλος δεν στήριξαν τον Ειρηναίο ήταν πιο εύκολο να πιάσει η ανυποστήρικτη κατηγορία. Ο Ειρηναίος στιγματίστηκε σαν ύποπτος εσχάτης προδοσίας για τους Παλαιστίνιους. Η Ελλάδα τον κάλεσε να αποδείξει ότι δεν είχε πουλήσει γη! Έστειλε μάλιστα επιτροπή στα Ιεροσόλυμα για να μελετήσει τα στοιχεία που αποδείκνυαν ότι δεν είχε γίνει το έγκλημα, όπως κατέληξε και και η ίδια η επιτροπή . Στο μεταξύ οι Παλαιστίνιοι ενημέρωσαν για τους ισχυρισμούς τους την Ιορδανία, εγγυήτρια για τη λειτουργία του ορθόδοξου πατριαρχείου χώρα, και απαίτησαν από το Ισραήλ και την Ιορδανία να άρουν την εμπιστοσύνη τους στον Ειρηναίο. Θεωρητικά η Ελλάδα δεν είχε λόγο να εμπλακεί με τέτοιο ενθουσιασμό σε μια παλαιστινιακή υπόθεση για να καρατομήσει έναν έλληνα πατριάρχη. Η στάση του υπουργείου Εξωτερικών αμφισβητήθηκε από τους εθνικιστές και η αμφισβήτηση έγινε πιο έντονη όταν οι Παλαιστίνιοι πρόβαλαν το παλιό αίτημά τους της αραβοποίησης του ελληνικού μέχρι σήμερα πατριαρχείου. Μάλιστα, ήταν φανερή και η εμπλοκή της ρώσικης πλευράς στην υπόθεση από τη στιγμή που στα τηλεοπτικά παράθυρα έβγαινε διαρκώς ο Τιμόθεος Βόστρων ή κάποιος εκπρόσωπος του για να αντιμετωπίσει τον Κούγια που είχε αναλάβει την εκπροσώπηση του Ειρηναίου, γεγονός που δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερες υπόνοιες για την ελληνική εξωτερική πολιτική στο θέμα. Οι Παλαιστίνιοι φρόντισαν να κάνουν τότε μία δήλωση ότι στηρίζουν τον ελληνικό χαρακτήρα του πατριαρχείου. Έτσι διευκολύνθηκαν τα τρία κόμματα της αντιπολίτευσης με πιο μαχητικό τον ΣΥΝ να ζητήσουν την άμεση καθαίρεση του Ειρηναίου ενώ η κυβέρνηση δήλωσε το ίδιο με άλλο τρόπο, δηλαδή ότι προέχουν οι θεσμοί και όχι τα πρόσωπα, που σήμαινε ότι για να σωθεί ο θεσμός του πατριαρχείου έπρεπε να φύγει ο Ειρηναίος. Σε όλη αυτή την περίοδο ο διπρόσωπος Καραμανλής άφηνε τον υφυπουργό Εξωτερικών Σκανδαλάκη να βγαίνει μπροστά ακολουθώντας την αγαπημένη του μέθοδο να κρύβεται πίσω από τους υπουργούς του. Το Πάσχα ο Πούτιν επισκέφθηκε τα Ιεροσόλυμα. Φρόντισε η παρέμβασή του να είναι όσο το δυνατόν διακριτική για να καθησυχάσει τον Βαρθολομαίο και τους Ισραηλινούς. Ωστόσο η παρουσία του εκεί ήταν μία υπενθύμιση ότι στην περιοχή υπάρχουν ρώσικα συμφέροντα που συνδέονται με την παρουσία μίας ισχυρής μειοψηφίας ρώσων ορθοδόξων και ότι σε οποιονδήποτε χειρισμό πρέπει να ληφθεί υπόψη η ρώσικη πλευρά. Συναντήθηκε με τον τοποτηρητή της ρωσικής ιεραποστολής, και στο βιβλίο επισκεπτών υπέγραψε απευθυνόμενος στους “Φύλακες της Ορθόδοξης πίστης και των συμφερόντων του ρωσικού κράτους στην Αγία Γη” (Ελευθεροτυπία, 29/4/2005). Ανάμεσα στους ρωσο-εβραίους του Ισραήλ συγκαταλέγεται και ο υπουργός Σαράνσκι αρμόδιος για τα θρησκευτικά ζητήματα που είναι ο πιο εχθρικός απέναντι στον Ειρηναίο μέσα στην ισραηλινή κυβέρνηση. Στο μεταξύ ο Ειρηναίος εξασφάλισε την ανοχή του Ισραήλ και της Ιορδανίας κερδίζοντας χρόνο για να καταρρίψει τις κατηγορίες των παλαιστινίων. Η άρνηση του να παραιτηθεί είχε περιπλέξει τα πράγματα. Ο Σκανδαλάκης κατέφυγε αμέσως στην αυλή του Βαρθολομαίου και άσκησε αφόρητες πιέσεις για να τον εξαναγκάσει να τελειώσει αυτός τον Ειρηναίο με την υπόσχεση να στηρίξει η ελληνική πλευρά τον δικό του διάδοχο. Ο Βαρθολομαίος δήλωσε ότι δεν θα αναμιχθεί όσο ο Ειρηναίος έχει τη στήριξη και την εμπιστοσύνη της Συνόδου των Ιεροσολύμων. ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΚΑΙ ΟΙ …ΚΑΤΑΛΗΨΙΕΣ Αυτό βέβαια ήταν κάτι που μπορούσε να αλλάξει. Ο Σκανδαλάκης το φρόντισε: <<Πριν μεταβεί στην Ιερουσαλήμ ο υφυπουργός Εξωτερικών, τα μέλη της Ιεράς Συνόδου δίσταζαν. Όταν έφυγε, τρεις συνοδικοί ζήτησαν την παραίτηση του Ειρηναίου. Όταν η Ιορδανία απαίτησε εξηγήσεις, οι τρεις έγιναν έξι και όταν ο υφυπουργός πήγε στο Φανάρι, έγιναν οχτώ. Τώρα με το ενδιαφέρον που θα δείξει το Οικουμενικό Πατριαρχείο ίσως οι οχτώ γίνουν δώδεκα και χάσει την πλειοψηφία”, αναφέρει αρμόδιος διπλωμάτης. “Σε 20 μέρες πρέπει να έχουμε τελειώσει” λέει, έχοντας στο νου του το Πάσχα που έρχεται>> (Ελευθεροτυπία, 10/4/2005). Στην Ιορδανία εκτός από τον Σκανδαλάκη είχε πάει και αντιπροσωπεία της αντιπολίτευσης με πρώτο και καλύτερο τον Τιμόθεο Βόστρων (Ελευθεροτυπία, 14/4/2005). Ο Ειρηναίος για να απαντήσει στις διαρκείς κινήσεις και εκκλήσεις των “αντιφρονούντων” ιεραρχών προς όλες τις πλευρές για την αποκήρυξή του, συγκάλεσε Σύνοδο με στόχο την επιβολή ποινών σε όσους οργάνωναν όλη αυτή την αντίδραση. Εκτός από τον Τιμόθεο Βόστρων που μπορούσε να λειτουργήσει μόνο εξωτερικά γιατί ο Ειρηναίος τον είχε διώξει από τη Σύνοδο, πρωταγωνιστικό ρόλο στην ομάδα που εναντιώνεται στον Ειρηναίο έχει ο Αρίσταρχος, φίλος των Παλαιστινίων και υποστηριζόμενος από τον ΣΥΝ, ο πρώτος που κατάγγειλε ανοιχτά τον Ειρηναίο. Φάνηκε ότι οι “αντιφρονούντες” δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τον Ειρηναίο μέσα στη Σύνοδο, γι’ αυτό επιχείρησαν να συγκεντρώσουν πραξικοπηματικά μία πλασματική πλειοψηφία ανατροπής. Εμπόδισαν τη διεξαγωγή της Συνόδου κάνοντας αποχή οπότε δεν ήταν δυνατός ο σχηματισμός απαρτίας. Στη συνέχεια άρχισαν να μαζεύουν υπογραφές εκτός Συνόδου σε κείμενο αποκήρυξης του πατριάρχη με μία αμφισβητούμενης νομιμότητας διαδικασία για την επιτυχία της οποίας ήταν κρίσιμος ο ρόλος του Οικουμενικού πατριαρχείου. Τελικά το Φανάρι πήρε θέση κατά του Ειρηναίου και συμμετείχε στην πραξικοπηματική ανατροπή προφανώς πιστεύοντας προφανώς την υπόσχεση του υπουργείου Εξωτερικών ότι θα υποστηριχθεί ο δικός του διάδοχος την επόμενη μέρα. Έτσι συγκεντρώθηκαν οι 12 υπογραφές δηλαδή τα 2/3 των συνοδικών που απαιτούνται για την έκπτωση του πατριάρχη. Το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών συντόνισε την όλη διαδικασία. Μία ανάγλυφη εικόνα της “αυθόρμητης εξέγερσης” των συνοδικών δίνει δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας: “Στην τελευταία πράξη του θρίλερ που παίχτηκε το απόγευμα της Παρασκευής στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων πρωταγωνιστικό ρόλο -πλην του αρμόδιου υφυπουργού, Παναγιώτη Σκανδαλάκη-έπαιξαν δύο ακόμη πρόσωπα: ο διευθυντής του διπλωματικού του γραφείου, πρέσβης Κ. Κοψίδης, και η ελληνίδα πρόξενος στην Ιερουσαλήμ, Ε. Σουρανή. Ο πρώτος έκανε τον δίαυλο της κυβέρνησης με την Αγιοταφική Αδελφότητα και η πρόξενος, με την οποία ήταν σε συνεχή επαφή, τους πληροφορούσε σχεδόν κάθε μία ώρα, και ακόμα συχνότερα, όταν ένα μέλος της συνόδου προσετίθετο διά της υπογραφής του στους αντιφρονούντες. “Αλλοι δύο ακόμα, πριν προλάβει ο Ειρηναίος να αλλάξει τη σύνοδο, και όλα θα τελειώσουν” ήταν η χαρακτηριστική φράση που όλο αγωνία έβγαινε από τα χείλη τους την Παρασκευή το μεσημέρι. “Τι έγινε με τον Ησύχιο; Υπέγραψε;” ρωτούσαν την πρόξενο. Την καταφατική απάντηση για τον ιεράρχη, η οποία έπαιξε καταλυτικό ρόλο, την πήραν λίγα λεπτά μετά τις πέντε το απόγευμα” (Ελευθεροτυπία,7/5/2005). Μετά τη συλλογή των υπογραφών, οι “αντιφρονούντες” θεώρησαν έκπτωτο τον πατριάρχη και διόρισαν τριμελή επιτροπή για τη διοίκηση του πατριαρχείου τον Καισαρείας Βασίλειο, τον Πέτρας Κορνήλιο και τον Καπιτωλιάδος Ησύχιο, μέχρι τη διεξαγωγή νέων εκλογών. Ο Βαρθολομαίος, που είχε μπει πια δραστήρια στο παιχνίδι και μάλιστα πρωταγωνιστικά, απέστειλε τριμελή επιτροπή στα Ιεροσόλυμα για να πείσει τον Ειρηναίο να παραιτηθεί αναγνωρίζοντας στην πράξη το πραξικόπημα. Η τριμελής επιτροπή κάλεσε τον Ειρηναίο να πάει στο Φανάρι για να συναντηθεί με τον Βαρθολομαίο και τον νέο πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο Β΄. Να θυμίσουμε εδώ ότι ο Θεόδωρος αναδείχτηκε πατριάρχης όταν ο προκάτοχος του σκοτώθηκε σε ένα αεροπορικό ατύχημα που αποδεικνύεται όλο και πιο ύποπτο. Πρόκειται για τη γνωστή υπόθεση της πτώσης του Σινούκ. Ο Ειρηναίος δεν δέχτηκε την πρόσκληση, αντίθετα κατάγγειλε τον Οικουμενικό πατριάρχη αναγνωρίζοντας στο πρόσωπο του τον φυσικό αυτουργό της καθαίρεσής του. Αυτή είναι η μαεστρία της ρώσικης διπλωματίας. Να βάζει τους αντιπάλους της να αλληλοσπαράσσονται και η ίδια να εμφανίζεται σε δεύτερο πλάνο. Από τους πρώτους πάντως που έσπευσαν να “αγκαλιάσουν” τους αγιοταφίτες κληρικούς και να διαγράψουν ουσιαστικά από τα εκκλησιαστικά δίπτυχα τον Ειρηναίο ήταν ο Αλέξιος Μόσχας (Ελευθεροτυπία, 15/5/2005). Στο μεταξύ χρόνο ένας διαρκής πόλεμος εξελισσόταν ανάμεσα στον Ειρηναίο που είχε περιοριστεί στην πατριαρχική κατοικία και στους “αντιφρονούντες” που έφτασαν μέχρι και κατάληψη του χώρου του πατριαρχείου για να του εμποδίσουν την είσοδο στην αίθουσα του θρόνου. Οι τηλεοπτικές εικόνες με τους ρασοφόρους να κρατάνε τα κλειδιά και να ανταλλάσσουν “ψιλές” ήταν μοναδικές. Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΣΥΓΚΑΛΕΙ ΤΗ “ΜΕΙΖΟΝΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡΤΕΛΗ ΣΥΝΟΔΟ”ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ Μετά το πραξικόπημα ο Βαρθολομαίος συγκάλεσε τη λεγόμενη “μείζονα και υπερτελή σύνοδο” δηλαδή τη σύνοδο όλων των ορθοδόξων εκκλησιών για να αποφασίσει σχετικά με την τύχη του Ειρηναίου. Σε αυτή τη σύνοδο ο Αλέξιος παρόλο που δεν αναγνωρίζει την οικουμενικότητα του πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης έστειλε το δεξί του χέρι το γνωστό μητροπολίτη Σμόλενσκ Κύριλλο, τον άνθρωπο που έρχεται σε επαφή με τον Χριστόδουλο εκ μέρους της ρώσικης εκκλησίας, ο οποίος φτάνοντας στο Φανάρι δήλωσε : “Από τότε που λάβαμε την επιστολή της Ιεράς Συνόδου (σ.σ.: του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων) έχουμε πάψει να μνημονεύουμε προσωρινά τον Πατριάρχη και την Ιερά Σύνοδο” (Ελευθεροτυπία, 24/5/2005). Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδας δεν πήρε καμία απολύτως απόφαση σχετικά με το αν αναγνωρίζει τη νέα κατάσταση ή αν στηρίζει τον Ειρηναίο. Αντίθετα, εξουσιοδότησε “εν λευκώ” τον Χριστόδουλο να ψηφίσει για λογαριασμό της. Εδώ αποδεικνύεται η αξία που είχε η λεγόμενη “κάθαρση” που πραγματοποιήθηκε από το καθεστώς στο εσωτερικό της εκκλησίας με το χτύπημα των εθνικιστών. Ο Χριστόδουλος ακολουθώντας την τακτική Καραμανλή δεν είχε πάρει ανοιχτά θέση σε όλη τη διάρκεια της κρίσης. Επίσης σε όλη αυτή την περίοδο ακολούθησε μία τακτική ύφεσης στις σχέσεις του με το Φανάρι για να διευκολύνει την εξέλιξη της πτώσης του Ειρηναίου. Το τραγικό λάθος του Βαρθολομαίου και μάλιστα η αχαριστία του σε αυτή την υπόθεση φάνηκε όταν κατά τη διάρκεια της συνόδου ο Ειρηναίος ζήτησε “συγνώμη” από τον Χριστόδουλο για τη θέση που είχε πάρει εναντίον του και υπέρ του Οικουμενικού πατριαρχείου στη σύγκρουση για τις Νέες Χώρες. Αυτή η συγνώμη της τελευταίας στιγμής δεν εμπόδισε βέβαια τον Χριστόδουλο να ψηφίσει κατά του Ειρηναίου μαζί με τον Κύριλλο Σμόλενσκ. Η σύνοδος τελικά αποφάσισε να “διαγράψει τον Ειρηναίο από τα εκκλησιαστικά δίπτυχα”, ποινή που σήμαινε ουσιαστικά την έκπτωσή του αφού του αφαιρούσε την αναγνώριση ως πατριάρχη Ιεροσολύμων. Αυτή η απόφαση είχε όλα τα χαρακτηριστικά της πραξικοπηματικής κάθαρσης, αφού δεν επικαλείται κάποιο θρησκευτικό παράπτωμα που συνεπάγεται την έκπτωση και καθαίρεση, αλλά την “απώλεια της έξωθεν καλής μαρτυρίας”. Επτά από τους εκπροσώπους των Ορθοδόξων Εκκλησιών ψήφισαν υπέρ της ποινής, τρεις δήλωσαν τη στήριξή τους στον Ειρηναίο, ενώ στη Σύνοδο δεν παρουσιάστηκαν οι εκπρόσωποι άλλων τριών Ορθόδοξων Εκκλησιών (Σερβίας, Βουλγαρίας και Τσεχικών Χωρών, και Σλοβακίας). Ο μητροπολίτης Πολωνίας Σάββας, δήλωσε ότι θα συνεχίσει να μνημονεύει τον Ειρηναίο. Φαίνεται ότι παρόλο που πήρε την πλειοψηφία, ο Βαρθολομαίος δεν έπεισε και αυτή η κίνηση πέρα από όλες τις άλλες συνέπειες θα του στερήσει την απήχηση και το κύρος του στις ελληνορθόδοξες εκκλησίες, ενώ θα τον κάνει ακόμα πιο τρωτό στην πίεση του πατριαρχείου Μόσχας που προοιωνίζεται θυελλώδης. Μετά το τέλος της Συνόδου ο Βαρθολομαίος δήλωσε ικανοποιημένος για την “κάθαρση”: “Όταν είναι ανάγκη και τις εγχειρήσεις και στα νοσοκομεία, παίρνει κανείς το νυστέρι και καθαρίζει το απόστημα. Δεν λέγω ότι ο Πατριάρχης ήταν απόστημα φυσικά, προς Θεού, αλλά έκανε λάθη τα οποία έστρεψαν όλους τους συνεργάτες του εναντίον του. Έμεινε με ελάχιστους ανθρώπους και δεν μπορούσε πλέον να λειτουργήσει ομαλά και κανονικά το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων σε μια τόσο ευαίσθητη περιοχή” (Ελευθεροτυπία, 26/5/2005). Το κακό για το Βαρθολομαίο είναι ότι δεν έκανε εγχείριση σε κάποιον τρίτο αλλά διέπραξε αυτό-ακρωτηριασμό. Ο Ειρηναίος δεν αναγνώρισε την απόφαση. Το επόμενο βήμα ήταν η η εκλογή ενός τοποτηρητή για τη διεξαγωγή των εκλογών. Αυτή τη θέση την έδωσαν στον Κορνήλιο Πέτρας, δηλαδή στον Βαρθολομαίο ο οποίος πρέπει μέχρι το τέλος να εμφανίζεται στα μάτια του Ειρηναίου αλλά και όλης της ορθόδοξης εκκλησίας σαν υπεύθυνος για την πτώση του. Από την άλλη με αυτή την κίνηση αφαίρεσαν από τον Κορνήλιο τη δυνατότητα να θέσει υποψηφιότητα. Πόσα λίγα κατάλαβε από όλα αυτά ακόμα και ο ίδιος ο Ειρηναίος φάνηκε από το ότι έκανε μήνυση στον Σκανδαλάκη προσωπικά για τις ενέργειες του εναντίον του και ζήτησε ταυτόχρονα την παρέμβαση του Καραμανλή! ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΔΟΥΛΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Όταν ωστόσο είχε εξασφαλιστεί η πτώση του Ειρηναίου, ξαφνικά σημειώθηκε το φαινομενικά παράδοξο οι Παλαιστίνιοι που πρώτοι την προκάλεσαν να την αμφισβητήσουν! Λίγο πριν τη σύγκλιση της Μείζονος Συνόδου διέρρευσε από κύκλους του παλαιστίνιου πρωθυπουργού Κορρέι, συμμάχου του Αμπάς ότι συμφέρει τους Παλαιστίνιους να παραμείνει ο Ειρηναίος στο θρόνο! Η δικαιολόγηση αυτής της στροφής ήταν ότι ο Ειρηναίος… συνεργάζεται με τους Παλαιστινίους για να ανακτήσουν τη γη τους! Διέρρευσε επίσης ότι το πόρισμα της τριμελούς επιτροπής που είχε ορίσει η παλαιστινιακή αρχή για τη διερεύνηση των πωλήσεων δεν καταλογίζει ευθύνες στον Ειρηναίο (που στο μεταξύ είχε χάσει το θρόνο του). Τελικά, οι Παλαιστίνιοι που μέχρι τώρα διοργάνωναν όλες τις συγκεντρώσεις ενάντια στον Ειρηναίο έξω από το πατριαρχείο, εμφανίστηκαν να τον συνοδεύουν με τραγούδια στην πρώτη λειτουργία που έκανε μετά την ουσιαστική καθαίρεση του από τη διορθόδοξη σύνοδο στη Ραμάλα! Η λειτουργία αυτή οδήγησε και στην οριστική καθαίρεση του από τη Σύνοδο των Ιεροσολύμων που από “πρώην πατριάρχη” τον έκανε “μοναχό”. Από την παλαιστινιακή πλευρά ακούγονται κάποιες φήμες για σύγκρουση Αμπάς – Κορρέι και ότι ο Αμπάς δεν εγκρίνει όλες αυτές τις κινήσεις. Φαίνεται όμως ότι επίτηδες ο Αμπάς κρύβεται πίσω από τον Κορέι για να μην πάρει ο ίδιος την ευθύνη για την αιφνίδια αλλαγή τακτικής που αποσκοπεί στον έλεγχο της διαδοχής του Ειρηναίου από τους Παλαιστινίους, τους κατεξοχήν συμμάχους της Ρωσίας στον αραβικό κόσμο μετά την άνοδο του Αμπάς στη ηγεσία τους. Ο λόγος είναι απλός: Ο Αμπάς δεν εμφανίζεται καθόλου σα ρωσόφιλος στα μάτια του Ισραήλ και της Δύσης αλλά σαν μετριοπαθής δυτικόφιλος. Άρα κάποιος άλλος πρέπει να χρεώνεται την ανατολική και αντισραηλινή πολιτική του. Ο ξαφνικός προσεταιρισμός του Ειρηναίου από τους Παλαιστίνιους έχει την εξής εξήγηση: Στρέφεται άμεσα ενάντια στον Βαρθολομαίο. Οι Παλαιστίνιοι και από μόνοι τους αλλά και κατ εντολή της Μόσχας δεν αναγνωρίζουν σαν τοποτηρητή τον άνθρωπο του Βαρθολομαίου Κορνήλιο καθώς σε καμιά περίπτωση δεν είναι διατεθειμένοι αυτοί σαν αντιδυτικοί να επιτρέψουν σε έναν δυτικόφιλο πατριάρχη σαν τον Βαρθολομαίο να ελέγξει το πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Τελικός στόχος των Παλαιστινίων είναι να εξουδετερώσουν τον Βαρθολομαίο. Αυτό το κάνουν σέρνοντας εναντίον του και τον μισοπεθαμένο Ειρηναίο για να αναδείξουν ένα διάδοχο αρεστό στη Ρωσία (κάτι που δεν μπορεί να το κάνει ανοιχτά η Ελλάδα). Η μεταστροφή των Παλαιστινίων δεν είναι αληθινή υπέρ του Ειρηναίου, αλλά υπέρ του “πτώματος” του Ειρηναίου και έχει σαν στόχο να ρίξουν οι ελάχιστοι εναπομείναντες συνοδικοί του Ειρηναίου το βάρος τους υπέρ του “ρώσου” υποψηφίου και κατά του υποψήφιου του Βαρθολομαίου. Αυτό φαίνεται και από το πώς αντιδρά απέναντί τους η Ελλάδα που πρωταγωνίστησε στην καθαίρεση Ειρηναίου. Είναι απλά απαθής, που σημαίνει την ενδιαφέρει να πάρει η Μόσχα το Πατριαρχείο και όχι το Φανάρι στο οποίο το είχε υποσχεθεί. Ένας παλαιστίνιος αξιωματούχος δήλωσε κυνικά: “Εμείς ενδιαφερόμαστε να μη χάσουμε τα εδάφη μας και οι Ισραηλινοί να προσαρτήσουν νέα εδάφη. Για την Ελλάδα δεν είναι παρά ένα παιχνίδι “κυριαρχίας”” (Ελευθεροτυπία, 5/6/2005). Η Ελλάδα όμως είχε την κυριαρχία και έκανε ότι μπορούσε για να τη χάσει και να βάλει μέσα στο παιχνίδι τους Παλαιστίνιους και τελικά τους Ρώσους. Ο τοποτηρητής Κορνήλιος έχει αναγνωριστεί μέχρι στιγμής μόνο από την Ιορδανία. Θα πρέπει να αναγνωριστεί και από Ισραήλ και Παλαιστίνη για να διεξαχθεί νόμιμα η εκλογική διαδικασία. Το Ισραήλ κρατάει γενικά επιφυλακτική στάση και δεν ξεκαθαρίζει τη στάση του. Ήδη έχει γίνει αποδεκτό ότι δεν θα πρέπει να συμμετέχουν ως υποψήφιοι πρόσωπα που είχαν συνεργαστεί με τον Ειρηναίο στη διοίκηση και στην οικονομική διαχείριση. Τρία πρόσωπα εμφανίζονται επικρατέστερα: Ο Αρίσταρχος Κωνσταντίνης ο οποίος όπως είπαμε παραπάνω είναι αυτός που προτιμούν οι Παλαιστίνιοι και ο ΣΥΝ, ο Θεόφιλος Γεράσων ο οποίος εμφανίζεται να πρόσκειται στον Βαρθολομαίο και ο Θεόφιλος Θαβωρίου ο οποίος προέρχεται από το περιβάλλον Ειρηναίου και φαίνεται να έχει την εύνοια της Δύσης και της ελληνικής κυβέρνησης (νομίζουμε υποκριτικά, το ίδιο υποκριτικά όπως είχε υποστηρίξει και τον ίδιο τον Ειρηναίο). Αυτή τη στιγμή επικρατεί μία ρευστή κατάσταση σύγχυσης και ανωμαλίας. Σε τέτοιες καταστάσεις η Ρωσία θριαμβεύει, ειδικά αν τις έχει προκαλέσει η ίδια. Το πιθανότερο είναι ότι οι εκλογές θα ξεκινήσουν μόνο όταν θα έχει εξασφαλίσει τους ευνοϊκούς γι’ αυτή συσχετισμούς. Η Ελλάδα από την άλλη έδειξε σε αυτή την υπόθεση τον πιο άθλιο και υποτακτικό στους ρώσους ιμπεριαλιστές πρόσωπό της. Η κατρακύλα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής όσο στην εξουσία βρίσκεται το τετρακομματικό σοσιαλφασιστικό μέτωπο θα συνεχίζεται. Δεν θα τη σταματήσει βέβαια κανένας Ειρηναίος, και κανένας Καλλίνικος. Μόνο οι δημοκράτες μπορούν να αντισταθούν με συνέπεια στο σημερινό σάπιο καθεστώς και να εμποδίσουν την υποδούλωση της χώρας στο ρωσοκινέζικο νεοχιτλερικό άξονα.